Wandeltraining week 8: Langs het Isabellakanaal

De komende weken onderneem ik een poging een afstand van 10 km zonder problemen te kunnen lopen. Hier vind je geregeld een verslag van de vorderingen. Met wetenswaardigheden over de omgeving waarin ik loop.

De achtste trainingsweek omvat 3 trainingen: 5000m - 5500m - 6000m. Dat is flink meer dan vorige week, het wordt nu serieus. We gaan het proberen.

Maandag 20 juli: Het weer is prachtig en er ligt al een poos een geocache wandeling op ons te wachten. We trekken er dus op uit: naar Hengstdijk in het oosten van Zeeuws-Vlaanderen. Het is echt een leuk rondje, we genieten op het gemakje van de omgeving, lossen de vragen op, lopen af en toe verkeerd en vinden na wat rekenen en zoeken de cache en kunnen onze naam noteren. Er kunnen weer 5 wandelkilometers bijgeteld worden, maar niet als trainingsronde, daarvoor was het teveel geslenter.

Dinsdag 21 juli: Vandaag voor het echte werk weer naar de bossen van de Braakman-zuid. Dit keer lopen we een deel van een door ons zelf geplaatste geocacheroute: Langs het Isabellakanaal (voor geocachers: GC25KG4). Het Isabellakanaal verbond de Vlaamse vissersplaats Boekhoute met zeearm de Braakman en stelde hen zo in staat de Westerschelde te bereiken. Na het afsluiten van de Braakman in 1952 verhuisde de garnalenvissersvloot naar Breskens. Nu wordt het kanaal gebruikt voor het afvoeren van het water uit de Vlaamse polders. Wie de geocacheroute volgt, krijgt informatie en vragen over allerlei historische feiten, onderweg kom je o.a. langs de zogenaamde "Dodendraad", een overblijfsel uit de Eerste Wereldoorlog. Met behulp van de antwoorden, vind je uiteindelijk de "schat", een box met daarin o.a. een boekje om je naam in te noteren. Een ideale manier om je kinderen aan de wandel te krijgen dus. Interesse gekregen? Kijk op: Geocaching Nederland

We lopen niet de hele route (6,5 km) en komen uit op bijna 5 km. Dat moet het maar zijn voor deze keer. 

Woensdag 22 juli: Een rustdag. Planning voor morgen maken. 

Donderdag 23 juli: De tweede trainingsronde van deze week zou 5,75 km moeten worden. Die besluiten we te gaan lopen in de Braakman-noord. In de Braakmanbossen lopen verschillende gemarkeerde wandelroutes, 2 in Zuid en 4 in Noord (zie daarvoor Natuurgebied de Braakman). Maar wij kennen het gebied goed genoeg om onze eigen weg te kiezen, struinen mag. Halverwege rusten we uit op het picknickbankje dat wij via Staatsbosbeheer van onze kinderen en kleinkinderen kregen toen we 50 jaar getrouwd waren.
De natuur verrast elke keer weer met nieuwe plantensoorten die in bloei komen en het valt op dat elke plant een voorkeur heeft voor een bepaalde grondsoort en standplaats. We zien veel Duizendguldenkruid, samen met Sint Janskruid. Het volksgeloof wil dat als je wat Duizendguldenkruid in je portemonee stopt, hij nooit leeg raakt. Ook de Grote Kaardebol doet op veel plekken zijn best. Hommels zijn er  dol op. De bloemhoofdjes van de kaardebol werden in de Middeleeuwen gebruikt voor het ruwen van wollen laken, hiertoe werden een aantal van deze kaardebollen in een houten houder bevestigd. Later zijn er zelfs speciale machines ontwikkeld voor het ruwen van weefsels met behulp van de kaardebol. De bloemhoofdjes werden daartoe op stalen pennen geregen. Een dergelijke machine staat nog opgesteld in het Nederlands Textielmuseum te Tilburg.
Het is zonnig en wordt steeds warmer. We kiezen voor schaduwrijke paden en al denk ik het gebied goed genoeg te kennen, we lopen toch verkeerd en maken een flinke omweg naar het startpunt. We blijken 6,7 km gelopen te hebben. Ruimschoots genoeg dus.

Vrijdag 24 juli: Een rustdag. In het weekend de laatste van deze week plannen. 

Zaterdag 25 juli: Een druilerig begin van de dag en ook 's middags ziet er er onbetrouwbaar uit. De laatste wandeling bewaren we vol goede moed tot morgen.

Zondag 26 juli: Het is nog fris, maar de zon schijnt flink als we om 9 uur op de P-plaats van de Braakman-zuid staan voor de laatste wandeling van deze week. De afstanden die voor deze week gepland waren, zijn een beetje door elkaar gegooid. Eentje van ongeveer 5,5, zou nu genoeg moeten zijn. Het is hier zo mooi en rustig wandelen dat het ons iedere keer weer verbaast dat we hier zelden iemand tegenkomen, zelfs niet in het weekend.

Dwars door velden en bossen en via een brug over de Braakman wandelen we naar het hoogste punt van het gebied: een uitzichtheuvel met twee bankjes. Hier rusten we even uit. We kijken uit over een grote plas met ganzen en andere vogels, zien heel in de verte de autootjes voorbij schuiven over de N61, maar we horen alleen natuurgeluiden hier.  Via een fietserstunneltje onder de snelweg door wordt de Braakman-zuid met die van noord verbonden. Maar wij blijven vandaag aan deze kant. Via een andere route wandelen we weer teug naar de start. Heerlijk ontspannen en helemaal niet moe, toch blijken we 7 km gelopen te hebben!

De Braakman Noord en Zuid samen vormen een van de grootste natuurgebieden van Zeeland. Veel van onze wandelingen zullen hierdoor lopen. De mogelijkheden zijn eindeloos en de natuur is heel afwisselend. Bovendien heeft elk seizoen er zijn charme: in het voorjaar de orchideeën, in het najaar de paddenstoelen en het hele jaar een grote variatie  aan vogels, planten en zoogdieren. De gidsen van Staatsbosbeheer, de eigenaar van het gebied, geven geregeld excursies en vanuit de Braakmanboerderij worden allelrlei activiteiten georganiseerd. Kijk daarvoor op: Activiteiten in de Braakmanboerderij..

Resultaten achtste week

De afgelopen week heb ik 4 keer gewandeld en in totaal bijna 24 km afgelegd. Meer dan op het trainingsschema stond (16,5 km) voor deze drie wandelingen. Ik heb 1 keer een kort, extra rondje gelopen.

© Jannie Trouwborst, juli 2020.

Sinds 31 mei 2020: training 96 km, totaal gelopen 125 km (afgerond).

Wandeltraining week 6: onverhard langs binnendijken

De komende weken onderneem ik een poging een afstand van 10 km zonder problemen te kunnen lopen. Hier vind je geregeld een verslag van de vorderingen. Met wetenswaardigheden over de omgeving waarin ik loop.

De zesde trainingsweek omvat 3 trainingen: 4500m - 5000m - 4500m. 

Maandag 6 juli: Vandaag hoef ik niet alleen te lopen. Mijn echtgenoot acht zijn knie genoeg hersteld om mee te lopen. We kunnen dus weer eens naar het Braakmanbos om te wandelen. We kiezen de route zo, dat we op vele punten terug kunnen keren naar de start. Het betekent wel, dat we langzamer lopen dan ik inmiddels gewend bent. Maar het is natuurlijk wel veel gezelliger. Uiteindelijk wordt het voor hem 4 km. Omdat dat voor mijn training niet genoeg is, stap ik eerder uit de auto en loop de laatste km naar huis. Totaal dus ongeveer 5,2 km.

Dinsdag 7 juli: Een rustdag, wat wandelen betreft dan, want er zijn genoeg andere dingen te doen! 

Woensdag 8 juli: Nog een rustdag, niet omdat het nodig is, maar omdat het zulk naar, regenachtig weer is, dat ik de volgende training voor morgen bewaar. 

Donderdag 9 juli: Ik kies voor een route door het oostelijk buitengebied van 5 km. En hoewel er zo dichtbij huis weinig onverhard te wandelen valt, zijn er wel een paar plekken waarop dat lukt. Over de elk anderhalve kilometer lange dijken bij het "Kanaaltje van Philippine" (zie in dit blog), maar ook onderlangs andere dijken in deze omgeving.

In de loop van vele eeuwen werden de polders in Zeeuws-Vlaanderen stukje bij beetje op de zee veroverd en soms moesten ze ook weer afgestaan worden. Door overstromingen bij dijkdoorbraken of inundaties tijdens oorlogen. Omdat de grote ramp van 1953 hier nauwelijks heeft huisgehouden zijn de meeste oude binnendijken gespaard. Wat ook nog rest van vroeger tijden zijn de kreken en waterlopen die achterbleven. Deze kreken vormen nu prachtige natuurgebieden met veel vogels (daarover een andere keer meer). De kronkelige dijken, beplant met populieren om de grond vast te houden, zijn een eldorado voor insecten, door de vele wilde planten die erop groeien. En voor wandelaars: vaak vind je onderlangs zo'n dijk een onverhard karrenspoor, opgenomen in het wandelknooppuntennetwerk van Zeeuws-Vlaanderen.

Ik ga weer te enthousiast van start, maar na een kilometer heb ik het door en loop ik de rest van de route op mijn gemakje uit. Ik geniet ook meer van mijn omgeving als ik het tempo aangenamer maak en ik heb helemaal geen klachten meer. Ik zie al bramen staan op de zonnige zuidhelling van de dijk. Ondanks de voorspelde regen (ik heb mijn parapluutje meegenomen) gaat mijn fleechvest al snel uit en loop ik in korte mouwen in het zonnetje. Voldaan en niet uitgeput sta ik na 5 km weer voor de deur. De gemiddelde snelheid blijkt 4,5 km/u. Ik vind het prima.

Vrijdag 10 juli: Een rustdag.

Zaterdag 11 juli: Ook vandaag stel ik het nog even uit. In de hoop morgen weer met mijn man te kunnen wandelen. Helaas blijkt in de loop van de dag, dat dat niet het geval zal zijn. Hij is nog niet helemaal hersteld.

Zondag 12 juli: Vroeg op voor de laatste trainingsronde van deze week. Het is nog behoorlijk fris, maar eenmaal onderweg blijkt dat mijn fleechvest echt genoeg is. Ik gebruik mijn oude, hoge wandelschoenen, want ik kies voor een route over een graspad langs een oude binnendijk aan de andere kant van Philippine. Het gras is beslist nog nat van de dauw. De afstand zou ongeveer 5 km moeten zijn, bereken ik.

Ik geniet van de frisse ochtendlucht en de al verwarmende zon, op mijn rug aanvankelijk. De diepe stilte wordt alleen doorbroken door natuurgeluiden, vooral van vogels. Al is het heel moeilijk mijn denkhoofd stop te zetten, toch lukt het aardig vooral met mijn omgeving en ideetjes voor dit blog bezig te zijn. Op deze binnendijk zijn vorig voorjaar bijna alle populieren gekapt. De opslag op het pad was daarna enorm. Dat is gelukkig weer weg. Er zijn inmiddels nieuwe boompjes geplant op de dijk, zie ik. Maar een groot deel daarvan heeft de extreme droogte van het voorjaar niet overleefd.

De gewassen op de velden doen het goed: aardappelen, uien, tarwe, suikerbieten, gerst, mais en niet te vergeten vlas. Dat laatste is inmiddels helaas al weer uitgebloeid. Elk jaar geniet ik enorm van die wuivende lichtblauwe binnenzee. Halverwege de terugweg, nu met mijn gezicht in de zon, kom ik langs "d'n hof", zoals ze hier zeggen, van een oudere boer. Hij is gestopt met het boerenbedrijf en heeft een lapje grond op zijn erf beschikbaar gesteld aan bewoners van het dorp als gezamenlijke moestuin. Het spul staat er goed bij. Mijn schat van vandaag is een lange fazantenveer. Die gaat thuis in de pot met veren van diverse pluimage...

Na vier km word ik een beetje moe, het lange graspad van het begin was zwaar. Maar door een constant, iets rustiger tempo aan te houden verdwijnt dat gevoel al snel weer. Thuis blijk ik 4,8 km gewandeld te hebben, met een gemiddelde van ruim 5 km/u. Helemaal niet slecht dus! 

Resultaten zesde week 

De afgelopen week heb ik 3 keer gewandeld en in totaal bijna 15 km afgelegd. Meer dan op het trainingsschema stond voor deze drie wandelingen. Extra losse wandelingen heb ik niet gemaakt.

© Jannie Trouwborst, juli 2020.

Sinds 31 mei 2020: training 62 km, totaal gelopen 86 km (afgerond).

Wandeltraining week 5: Staats-Spaanse linies

De komende weken onderneem ik een poging een afstand van 10 km zonder problemen te kunnen lopen. Hier vind je geregeld een verslag van de vorderingen. Met wetenswaardigheden over de omgeving waarin ik loop.

De vijfde trainingsweek omvat 3 trainingen: 4000m - 4500m - 4000m.

Maandag 29 juni: Nog steeds is de migraine niet helemaal over, maar omdat ik toch niet meer slapen kan, sta ik op en ga om 6 uur de deur uit voor de eerste trainingsronde van deze week. Stil en behoorlijk fris is het buiten. Ik kies mijn eigen weg, door het oude dorp en met een grote bocht langs de buitenkant van het dorp weer naar huis. Handig zo'n app waarop je dan kan zien, dat je nog net even een klein ommetje moet maken om aan de gewenste afstand te komen. Ik leg 4,1 km af in 47 min. Dat is mooi. De migraine is weer wat gezakt. Houden zo, hoop ik.

Dinsdag 30 juni: Helaas, weer een beroerde nacht met veel pijn tot ik weer een pil nam. Wakker zonder pijn. Kalm aan vandaag. Een beetje geschiedenis toevoegen aan mijn blog.

In 1506 kreeg de ridder Jeronimus van Laureijn (een naam die hier nog steeds voorkomt), toestemming tot het stichten van een "gesloten stad". Hij noemde haar Philippine, naar Philips de Schone, de Spaanse vorst die het hier toen voor het zeggen had. Tijdens de Tachtigjarige oorlog (1568-1648) werd een belangrijk deel van de strijd tussen de Spanjaarden en de Staatsen (de Hollanders) uitgevochten in Zeeuws-Vlaanderen. Overal verschenen forten en linies en versterkte steden om elkaar te kunnen bevechten. In 1583 werd het nog Spaanse Philippine versterkt en ten noorden daarvan legden de Staatsen bij Hoek het Mauritsfort aan, genoemd naar Prins Maurits.

De Slag bij Nieuwpoort, 1600. Een jaartal dat er in gestampt werd op mijn lagere school. Ik vroeg me nooit af, waar dat precies lag. En toen kwam ik in Philippine dit bord tegen. Deze week is het 420 jaar geleden dat Prins Maurits landde in de haven van Philippine met een enorme vloot en veel manschappen en paarden. Philippine lag toen nog aan zee. Hij stootte door naar Nieuwpoort aan de Vlaamse kust en versloeg de Spanjaarden verpletterend.

Maar er zou nog lang gevochten worden in (Zeeuws-)Vlaanderen. Versterkte steden werden vestingsteden, zo ook Philippine, met een kasteel, 4 bastions, 2 ravelijnen en een havenpoort. Al deze namen vind je als straatnaam terug in het oude dorpsdeel. Een deel van de vestingwerken is hersteld en wie goed kijkt, ontdekt nog overblijfselen in het landschap. Het best bewaard zijn de vestingwallen van Sluis en Hulst, maar wandelen kun je ook over bijvoorbeeld de versterkingen bij Aardenburg of de fortenlinie bij Axel. En in het aangrenzende West- en Oost-Vlaanderen bij onze zuiderburen.

Wie er meer over wil weten, kan terecht op de prachtige website De Staats Spaanse Linies , met ook een overzicht van de wandelroutes in deze streken die bij de VVV te koop zijn. En uiteraard in het Museum Het Bolwerk in IJzendijke. Deze laatste stad groeide uit tot de garnizoensstad van Prins Maurits. De protestantse kerk van IJzendijke is de Mauritskerk, die van 1612-1614 werd gebouwd, als het eerste kerkgebouw in Zeeland dat specifiek voor de protestantse eredienst werd gebouwd. Maar meer daarover als ik mijn wandelingen ga uitbreiden naar die omgeving.

Woensdag 1 juli: Het regende flink vanmorgen en ik sliep vannacht slecht. Maar om half 3 schijnt de zon weer en ga ik vol goede moed op pad voor de langste route van deze week: 4,5 km. Met mijn oude wandelschoenen, want de nieuwe zijn nog niet goed ingelopen. De route gaat ver door het buitengebied, er valt genoeg te genieten, maar dat lukt niet erg. Het wordt een gevecht. Ik kom haast niet vooruit, ben halverwege al ontzettend moe en kom uitgeput thuis. Vermoedelijk nog de nawerking van de migraine medicijnen. Maar het resultaat is wel, dat ik mijn afstand ruimschoots haal: 4,9 km in 63 min.

Donderdag 2 juli: Een rustdag. Hoewel ik gisteren geen lichamelijke klachten had, deed vandaag mijn knie, na een poosje zitten toch weer pijn. Kalm aan dus.

Vrijdag 3 juli: Vroeg wakker en goed wandelweer. Dus om 6 uur op pad voor de laatste trainingsronde van 4 km van deze week. Ik voel me weer goed, dus start in een stevig tempo, op mijn nieuwe wandelschoenen. Dezelfde ronde als vorige week door het buitengebied aan de westzijde van Philippine. Maar dan in omgekeerde richting voor de afwisseling. Na een kilometer roept mijn lijf me tot de orde: mijn andere knie protesteert en ook mijn heup vindt het niet meer leuk. Nadat ik mijn tempo matig, verdwijnen de klachten al snel en loop ik de ronde probleemloos uit.

De wereld is zo vroeg nog van de dieren. Vogels zitten ongegeneerd midden op de weg ergens van te eten, een haas huppelt voor me uit over het asfalt. Als ik te dicht bij kom, slaat hij af een aardappelveld in. De bermen staan vol wilde planten, de eerste Jakobsrupsen doen zich tegoed aan het Jakobskruiskruid. Het is niet moeilijk van het rondje te genieten. Het blijkt iets korter dan gedacht, maar met 3,8 km in 46 min. ben ik tevreden.

Zaterdag 4 juli en zondag 5 juli: Ik voel me prima, maar ik ga niets meer forceren. Voor deze week was het goed zo. In de tuin is ook genoeg te doen. Volgende week weer verder.

Resultaten vijfde week

De afgelopen week heb ik 3 keer gewandeld en in totaal ca. 12,5 km afgelegd. Alle volgens het trainingsschema.

© Jannie Trouwborst, juni 2020.

Sinds 31 mei 2020: training  47 km, totaal gelopen 70 km (afgerond).

Wandeltraining week 4: het balkenhuisje en de coupure

De komende weken onderneem ik een poging een afstand van 10 km zonder problemen te kunnen lopen. Hier vind je geregeld een verslag van de vorderingen. Aangevuld met wetenswaardigheden over de omgeving.

De vierde trainingsweek omvat 3 trainingen: 3000m - 4000m - 3000m.

Maandag 22 juni: Ik heb een nieuw schema gemaakt, dat officieel uitgaat van de te lopen tijd i.p.v. de afstand. Maar ik zoek een middenweg, dus heb ik het vertaald naar afstand en ga het uit proberen. De bedoeling is gewoon prettig te wandelen, liefst onverhard en de tijd te nemen om foto's te maken.
De eerste trainingsronde zou 3 km in 35 min. moeten zijn. Dat zijn er meer geworden. Ik loop weer over de kanaaldijk (onverhard, dus langzamer), ik zie een aalscholver die zijn veren droogt (probeer hem te fotograferen) en geniet van bloeiende wilde planten. Op het laatste stukje dijk zijn de populieren vorig jaar vervangen door iepen, omdat ze een gevaar begonnen op te leveren voor het verkeer onderaan de dijk: er vielen geregeld grote takken uit. Door het omwoelen van de grond, groeit en bloeit er nu van alles. De Gele Morgenster staat zo mooi met haar hartje naar de ochtendzon gekeerd, dat moet op de foto. Maar er is nog veel meer moois om vast te leggen en zo is uiteindelijk de gelopen afstand ruim 3,3, km en de tijd 56 min. Gelukkig geeft de app ook de actieve tijd aan en die is 41 min. (waarbij ook het gedrentel voor een juist standpunt voor foto's). Ik vind het prima zo.

Dinsdag 23 juni: Volgens het schema is deze week een "pas op de plaats week". D.w.z. wel 3 trainingsrondjes, maar geen uitbreiding van de afstand/tijd. De meeste extra rondjes vervang ik deze week dus maar door Qigong oefeningen. 

Schotbalkenhuisje op de dijk

Woensdag 24 juni: Een trainingsrondje van 4 km in 45 min. Vanwege te verwachten hitte vandaag, loop ik al om 6 uur in de polders aan de oostkant van Philippine. Rustige route die langs het "balkenhuisje" leidt. In de binnendijk zit een coupure voor het voormalige stoomtrammetje. De coupure is voorzien van gleuven waar bij hoog water balken ingeschoven konden worden. Deze balken werden in de buurt van de coupure bewaard in een balkenhuisje. Op het traject van Hoek naar Philippine is ook de coupure bij Hoek nog intact. Je kunt hem van hier zien liggen in de verte en op een langere wandeling zal ik daar ongetwijfeld nog wel passeren. Voor het trammetje er was, voer er een veerboot over de kreek tussen deze beide dijken. 
Natuurlijk maak ik weer teveel foto's en kom ik op een andere tijd en afstand uit: 4,4 km in 59 min. Maar als ik naar de actieve tijd kijk, is dat 51 min. Met een gemiddelde snelheid van 5,11 km/u. Ik ben tevreden.

Donderdag 25 juni: Mijn nieuwe, lage, wandelschoenen zijn gearriveerd. Ik heb mijn hoge niet echt nodig in de omgeving waar ik nu loop en ze zijn behoorlijk zwaar. Ik probeer ze vandaag uit in huis. Gisteren na thuiskomst, protesteerde mijn knie een beetje. Maar even afwachten wat dat betekent, niets forceren. Dat wordt dus Qigong in de tuin.

Vrijdag 26 juni: Weer Qigong in de tuin. Mijn knie laat duidelijk merken, dat hij een pauze wil. Balen, maar het is niet anders.

De coupure bij het balkenhuisje

Zaterdag 27 juni: De trap op lopen is nog steeds een beetje gevoelig. Ik stel de wandeling uit tot de middag. Ik loop in huis mijn nieuwe wandelschoenen een beetje in. Ze bevallen goed. Maar ja, dan slaat het noodlot toe: ik krijg migraine en lig een deel van de middag in bed met medicijnen.

Zondag 28 juni: Een trainingsrondje van 3 km in 35 min.
Bij het opstaan is de migraine onder controle, maar nog niet weg. Ik besluit het er toch maar op te wagen en loop de laatste trainingsronde van deze week. Geen vooraf bepaalde route, maar op goed geluk met de mogelijkheid vanaf verschillende punten terug te kunnen keren naar huis, als knie of hoofd dat willen.
Het valt mee, de knie protesteert helemaal niet, ook niet bij het trappetje de dijk op en de licht doorzeurende migraine is na afloop zo goed als weg. Wat nog niets wil zeggen voor de rest van de dag: mijn medicijn werkt 24 uur en dan komt mijn hoofd vaak weer om een nieuwe pil vragen.
Maar het schema is gered. Vandaag kan ik er nog 3,3 km in 38 min. aan toevoegen. Geen extra rondjes deze week. 

Resultaten vierde week

De afgelopen week heb ik 3 keer gewandeld en in totaal ca. 11 km afgelegd. Allemaal volgens het trainingsschema.

© Jannie Trouwborst, juni 2020.

Sinds 31 mei 2020: training  34,5 km, totaal gelopen 58 km (afgerond).

Wandeltraining week 3: de mosselvissers van Philippine

De komende weken onderneem ik een poging een afstand van 10 km zonder problemen te kunnen lopen. Hier vind je geregeld een verslag van de vorderingen. Aangevuld met wat wetenswaardigheden over de omgeving.

De derde trainingsweek omvat 3 trainingen: 2500m - 3000m - 3500m.

Maandag 15 juni: de eerste trainingsronde van ruim 2,7 km is afgelegd. Iets later dan anders, omstreeks 7 uur de deur uit. Dat is dus het moment waarop de honden worden uitgelaten en de eerste mensen per auto het dorp verlaten. Het kost me moeite van de wandeling te genieten. Het is niet alleen dat het drukker is onderweg, het is ook dat ik mijn gedachten niet stil kan zetten. Mijn hoofd blijft maar de zinnetjes herhalen die ik wil gebruiken voor het blog over Knecht, alleen van Gerbrand Bakker. Terwijl ik ze thuis al vóór het wandelen opgeschreven heb. Maar misschien ga ik dat tijdens deze trainingen ook nog leren: niet met iets anders bezig zijn, dan met de wandeling.

Dinsdag 16 juni: vandaag geen wandeling. In plaats daarvan heb ik Qigong oefeningen in de tuin gedaan. Ook fijn in de frisse morgenuren. Er is een drukke dag voor de boeg en daarom maar rustig beginnen. Morgen weer een trainingsrondje.

Het lossen van de mossels

Woensdag 17 juni: de tweede trainingsronde van ruim 3,3 km. Erg vroeg, 6 uur, de zon schijnt al wel, maar het is ook een beetje mistig. Fijn wandelweer eigenlijk. Ik loop weer heen en weer langs het Kanaaltje. Tijd voor wat meer uitleg.

Vanaf het eerste kwart van de 19de eeuw leefde de bevolking van Philippine voornamelijk van de mosselvangst en -handel. In de dorpskom lagen in de haven de platbodems (hoogaarsen en hengsten) waarmee ze er op uit trokken. Via een diepe geul die uitkwam op de Braakman (een brede zijarm van de Westerschelde) voeren ze door het omringende slikken- en schorrengebied. Maar door voortschrijdende inpolderingen verzandde de geul. Na protesten van de vissers werd er een kanaal gegraven dat in 1900 geopend werd. Met aan weerszijden een hoge dijk die aan de voet een jaagpad had om de zeilschepen binnen te kunnen halen. Bij hoogwater werd het zeewater binnen gelaten en vastgehouden (in de spuikom), om het bij eb weer los te laten, om te voorkomen dat de haven van Philippine verzandde en waardoor ook het kanaaltje schoongespoeld werd.

In 1952 werd de Braakman afgedamd van de Westerschelde. Net op tijd voor de Watersnoodramp. Voor de mosselvissers uit Philippine en de garnalenvissers uit het Vlaamse Boekhoute betekende dat echter dat ze uit moesten wijken naar andere havens, Breskens bijvoorbeeld. Of een ander beroep moesten kiezen. Fruitteelt en akkerbouw bleek op de ingepolderde percelen een goede keus. Maar de zuiderburen waren zo gehecht aan de mosselen uit Philippine, dat het ene na het andere restaurant recht van bestaan bleek te hebben. En zo kon het komen, dat er in ons stadje (over die stadsrechten later meer) met ruim 2000 inwoners 7 goed lopende mosselrestaurants staan.

Het Kanaaltje is als aandenken blijven bestaan. Over de beide dijken loopt een wandelpad. De haven is gedempt. Het is nu een parkeerterrein voor de voornamelijk Vlaamse bezoekers van de mosselrestaurants. Op de afsluitende dwarsdijk van het Kanaaltje staan een aantal informatiepanelen met de geschiedenis van Philippine en o.a. de mosselvangst. De spuikom is veranderd in een wijk met luxe bungalows en het schaduwrijke Spuikompark.

Donderdag 18 juni: een extra rondje van ruim 2 km. Even gewacht tot het ophield met spetteren. De regen heeft alles opgefrist, alles geurt en kleurt. Ik liep door wolken van kamille en lavendel.

Vrijdag 19 juni: opnieuw een extra rondje van 2,6 km. Heerlijk wandelweer, al om 6 uur op pad. Wel vermoeid na deze korte wandeling. Geen idee hoe dat komt. Morgen de langste trainingsronde van deze week. En daarna een rust week. Het liefst zou ik doorstomen naar meer kilometers, maar ik begin te vermoeden, dat even pas op de plaats wel nuttig is.

Zaterdag 20 juni: een trainingsrondje dat 3,5 km zou moeten zijn bleek 4 km bij thuiskomst. Maakt niet uit, was een fijne wandeling en er zijn toch al plannen om iets aan het wandelschema te veranderen. Zodra je wat verder weg kunt, valt er meer van de natuur te genieten, zeker in het buitengebied. In de hoge populieren langs het Kanaaltje hoor ik onmiskenbaar een wielewaal, in de sloten kwaken de kikkers en over het al goudgeel kleurende graan scheren de boerenzwaluwen op jacht naar insecten. Geen mens te zien, geen auto of vliegtuig te horen.... Even krijg ik een gevoel van tijdloosheid: hoelang wordt er al niet gekwaakt, dudeljo geroepen en gescheerd over de velden? Niet om mensen te plezieren, maar toch word ik word er gelukkig van.

Zondag 21 juni: een rustdag, met Qigong oefeningen in de tuin. Ik gebruik deze dag om een nieuw trainingsschema te ontwerpen. Het oorspronkelijke van e-Routes bevalt helemaal niet. Op internet is genoeg te vinden, de meeste gaan uit van tijdseenheden i.p.v. km. Ik maak een combinatie, vul de rustweken en -dagen anders in. Voortgang boeken zonder blessures te krijgen, dat is de bedoeling.

Resultaten tweede week

De afgelopen week heb ik 5 keer gewandeld en in totaal ca. 15 km afgelegd. Daarvan werden 10 km volgens het trainingsschema gelopen.

© Jannie Trouwborst, juni 2020.

Sinds 31 mei 2020: training  23,5 km, totaal gelopen 47 km (afgerond).

Wandeltraining week 2: een eigen ritme gevonden

De komende 12 weken onderneem ik een poging een afstand van 10 km zonder problemen te kunnen lopen. Hier vind je geregeld een verslag van de vorderingen.

De tweede trainingsweek omvat 3 trainingen: 2000m - 2500m - 3000m.

Zaterdag 6 juni blijkt geen trainingsdag te zijn volgens de app. Ik kies dus voor een eigen rondje van ruim 2,5 km en maak onderweg nog wat foto's voor dit blog. De terrassen op het dorpsplein liggen er nog verlaten bij. De straten glimmen van de regen van vannacht. Als het weer mee zit, zitten ze straks weer helemaal vol, met anderhalve meter afstand natuurlijk. Mijn eigen route kiezen is wel zo prettig, maar met deze korte afstanden zit er in wat ik tegenkom niet veel afwisseling. Via het Waterdijkbos keer ik terug naar huis. 

Zondag 7 juni: het eerste trainingsrondje van deze week van 2 km. Het is kwart over zes als ik de deur uitstap. Alles is nog nat van de langverwachte regen van gisteren en vannacht. Het is behoorlijk fris, maar tussen de donkere wolken schijnt alweer de zon. De natuur ziet er opgefleurd uit.

Ik wandel weer door het Waterdijkbos. Begin vorige eeuw woonden er voornamelijk mosselvissers in Philippine. In de smalle straatjes in de dorpskern staan nog een aantal woningen die met enige moeite te herkennen zijn als hun woningen. Inmiddels zijn een aantal daarvan onherkenbaar "opgeknapt" en in gebruik als vakantiewoning.

Met de vestiging van DOW in Terneuzen in de jaren zestig, kwamen er werknemers vanuit de rest van Nederland naar Zeeuws-Vlaanderen. Velen streken neer in Philippine. Al naar gelang hun functie bij het bedrijf gingen ze wonen in ruime nieuwbouw woningen net buiten de dorpskern of in vrijstaande woningen in de wijk het Kanaalpark en kapitale villa's in de wijk het Waterdijkbos. Inmiddels zijn de bewoners allang niet allemaal meer werkzaam bij DOW. Bovendien hebben de Vlamingen de (naar verhouding) goedkope woningen in Zeeuws-Vlaanderen ontdekt en zijn ook in Philippine komen wonen.

Maandag 8 juni: een eigen rondje van net geen 2 km. Ik heb besloten die extra rondjes te beperken tot 2 à 2,5 km. De lengte van de trainingsrondjes zal toe gaan nemen en dan moet ik tussendoor niet teveel gaan vragen van mijn spieren en gewrichten, begrijp ik. Mijn verhouding met de e-Routes app bereikt een dieptepunt. Ik ga op zoek naar een andere.

Dinsdag 9 juni: het tweede trainingsrondje van 2,5 km met een nieuwe app: Caynex Sports Tracker. Lekker vroeg (6.15 uur) door het buitengebied, zelfde rondje als vorige week, langs het huis van de burgemeester. Natuurlijk heeft Philippine geen eigen burgemeester. Zeeuws-Vlaanderen heeft nog maar drie gemeenten: Sluis, Terneuzen en Hulst. Philippine hoort bij Terneuzen. Dat de burgemeester deze ambtswoning in Philippine heeft gekozen kan ik best begrijpen. Het is een fraai en rustig plekje. Het rondje van 2,6 km leg ik in een half uur af. Ik voel me wel een beetje stijf, maar dat komt denk ik door het werken in de tuin, afgelopen weekend. 

Woensdag 10 juni: een eigen rondje van 2,3 km. De E-routes app staat nu op mijn tablet en gebruik ik alleen nog voor routesuggesties en het trainingsschema. Met Caynex registreer ik alle relevante gegevens. Dat zijn er veel meer dan op de oude app, terwijl hij maar een tiende van de ruimte inneemt en veel minder batterij gebruikt. Ik vind het wel erg sneu voor al die gezinnen die met e-Routes de Avondvierdaagse moeten lopen, waaronder mijn kleindochters. Ik hoop dat men daar een beetje soepel omgaat met het toekennen van medailles! 

Donderdag 11 juni: het derde trainingsrondje van 3 km. Langs het kanaaltje, onderlangs de dijk, het dorp uit en terug over de dijk. Het gaat prima. Mijn bedoeling is in elk blog iets te vertellen van de omgeving waar ik wandel. Volgende week is het kanaaltje aan de beurt. 
Een ander besluit is, dat ik het begin van de trainingsweek voortaan op maandag wil zetten, zodat de langste afstand in het weekend gelopen kan worden. De rest van de week deel ik in, zoals het het uitkomt. Met steeds langer wordende trainingsrondjes is dat wel zo handig.

Vrijdag 12 juni: Toch maar een rustdag genomen. Samen met het tuinwerk werd het een beetje teveel.

Zaterdag 13 juni: een eigen rondje van ruim 2 km. Extra vroeg, alles ruikt dan zo lekker en de vogels hoor je extra goed, zeker zonder andere geluiden.

Zondag 14 juni: een eigen rondje van ruim 2 km. In het Spuikompark blijkt een grote kraaienkolonie te zitten. Ze lieten zich luid en duidelijk horen. Indrukwekkender dan het vriendelijke geluid van de kauwtjes in de bomen langs het kanaaltje. 

Resultaten tweede week

De afgelopen week (zaterdag t.m. zondag) heb ik 7 keer gewandeld en in totaal ca. 18 km afgelegd. Daarvan werden 7,5 km volgens het trainingsschema gelopen. Ik maak inmiddels gebruik van een andere app, die bevalt beter.
Vanaf morgen wil ik het wandelschema weer oppakken. Ik geloof inmiddels wel, dat af en toe een rustdag verstandig is.

© Jannie Trouwborst, juni 2020.

Sinds 31 mei 2020: training  13,5 km, totaal gelopen 32 km (afgerond).