woensdag 12 augustus 2020

Wandeltraining week 10: Ommetje van Philippine door de Kleine Stellepolder

De komende weken onderneem ik een poging een afstand van 10 km zonder problemen te kunnen lopen. Hier vind je geregeld een verslag van de vorderingen. Met wetenswaardigheden over de omgeving waarin ik loop.

De tiende trainingsweek omvat 3 trainingen: 6,5 km - 3 km - 7,5 km. Dat is ongeveer evenveel als vorige week, maar de langste afstand is een km meer. We gaan het proberen. 


Maandag 3  augustus: een rustdag, met noodzakelijke afspraken.

Dinsdag 4 augustus: Het belooft een warme week te gaan worden, maar vandaag is de temperatuur nog aangenaam. Eerst moeten de wekelijkse boodschappen gedaan worden. In de morgen in een winkel waarvan we weten dat het er dan nog rustig is in Oostburg. De wandeling stel ik dus uit tot de middag. Ik houd het op een route in de buurt, om meteen eens uit te proberen hoe de app Komoot werkt. Het Ommetje van Philippine lijkt me daarvoor wel geschikt. Over Philippine zelf is in eerdere blogs al veel verteld. Maar deze route gaat voornamelijk door het poldergebied eromheen. En ook daar valt wel het een en ander over te vertellen.

Kleine Stellepolder
Het wordt een pittige tocht. In de schaduw is 24 graden misschien nog wel prettig, maar om dan in de volle zon door de polders te lopen is eigenlijk teveel van het goede voor mij. Langs het brede graspad, onderaan de Mosselpolderdijk die me het buitengebied in brengt, zijn vorig jaar alle indrukwekkend grote populieren verwijderd. De iele teruggeplaatste boompjes zullen er nog lang over doen voor ze schaduw op het pad kunnen werpen. Bovendien zijn de meeste door de droogte en de hitte al dood.

In dit voormalige slikken- er schorrengebied werden de polders stukje bij beetje drooggelegd. Deze route volgt de dijken die eromheen gelegd werden om het water van de Braakman buiten te houden. Na de dijk van de Mosselpolder, volg ik die van de al eerder drooggelegde Kleine Stellepolder. Het valt op, dat waar dijken samen komen de weg omhoog loopt, met er dwars op een weg die een volgende polder in gaat. Als ik op de verhoging aan de rand van de Kleine Stellepolder naar links kijk, zie ik aan de horizon de bossen van het Braakmangebied-zuid. Daar weet ik het restant van de Braakmanstroom, ervoor zie ik het ingepolderde land.

Italië in de polder?
De Kleine Stellepolder is klein inderdaad. Er staan twee boerderijen in. De eerste is nog erg jong en als je niet beter zou weten, waan je je in Italië als je hem ziet liggen. De tweede ligt er ver vandaan, vlakbij Philippine. Een grote boerenschuur, met een originele wagenschuur, een oprijlaan met hoge populieren en schaapjes in de weide maken er weer Zeeuws-Vlaanderen van. Helaas is het niet mogelijk rondom de polder te lopen over de dijken. Ik had graag gezien of er nog iets te ontdekken valt van de stelle, waar de polder naar genoemd is.

Een stelle is een kunstmatige heuvel, gelegen in een schorrengebied, als vluchtheuvel voor schapen. (Je schaapjes op het droge hebben, zogezegd). Vaak staat er een schaapskooi bovenop. In Zeeland zijn meer stelles te vinden, bijvoorbeeld in het Verdronken Land van Saeftinghe. Daar bevindt zich ook nog een onderkomen van de voormalige schaapsherder. Af en toe kun je daar met een gids komen. Zie daarvoor de activiteitenkalender van Het Zeeuws Landschap.

Voor een andere keer: langs deze doodlopende dijk...
 
Ik heb een vermoeden van de plek waar die van Philippine gelegen moet hebben. Op oude kaarten van dit gebied staat de stelle ingetekend en wie de luchtfoto's van nu bij Google bekijkt, ziet vaag in het landschap nog de contouren. Er is nog een stuk doodlopende dijk, dat in de buurt zou kunnen komen. Op een volgende wandeling ga ik daar toch nog eens kijken.
Voor nu ben ik blij de dijk langs het Kanaaltje te bereiken. Bovenop is schaduw en er staat een beetje wind. Dan begint mijn mobiel te piepen: de batterij is bijna leeg. Het laatste deel van de route leg ik sneller af dan de bedoeling en ik kort hem een stukje in. Leren werken met de app Komoot vraagt nog even tijd, maar het ziet er goed uit. Ik heb 6 km afgelegd. Iets te weinig, maar ik vind het wel best zo.

Alle informatie over route, achtergronden en een kaartje en GPS-track vind je via deze link: Ommetje Philippine. Helaas ontdekte ik dat niet alle wetenswaardigheden op de juiste plek zijn aangegeven op het kaartje bij de beschrijving. Sommige zaken zijn bovendien echt niet te zien op deze tocht.

Woensdag 5 augustus: De bedoeling was de kortste afstand van deze week in de koelte van de morgen te lopen. Toch maar vanaf gezien: het was gisteren te pittig.

Donderdag 6 augustus: Vanmorgen dus maar vroeg opgestaan om in de nog frisse morgen mijn rondje om Philippine heen te lopen. Dat er bij thuiskomst maar 2,5 km i.p.v. 3 km op de teller staat is jammer. Maar ik vind het wel goed zo. Ik heb stevig doorgestapt en dat is met dit weer ook een prestatie.

Vrijdag 7 augustus: De voorspellingen worden steeds alarmerender, er komt een heuse hittegolf op ons af. Ik zie niet gebeuren dat we deze week nog ergens een rondje van 7,5 km gaan lopen. Vandaag in elk geval niet.

Schapenboerderij Kleine Stellepolder
 
Zaterdag 8 augustus: Een rondje van 7,5 km gaat het ook niet vandaag niet worden. Maar ik ben vroeg opgestaan en wil er in elk geval 6 van proberen te maken. Ik kies voor bijna dezelfde route als dinsdag, maar dan andersom. Onderweg maak in nog wat foto's voor dit blog met mijn echte fototoestel. De batterij van mijn oude smartphone heeft teveel problemen met èn een route registreren èn foto's maken. Om half negen ben ik weer thuis, de temperatuur loopt al flink op. Ik noteer 6 km in minder dan anderhalf uur (incl. foto's maken) voor de laatste trainingsdag van deze week.
 
Zondag 9 augustus: Geen wandeling vandaag. De hittegolf houdt aan, code oranje zelfs in Zeeland. Ik besluit het trainingsschema even los te laten. Volgende week zal ik alleen nog korte rondjes in de hele vroege morgen lopen om wel in beweging te blijven.
 
Resultaten tiende week 

De afgelopen week heb ik 3 keer gewandeld en in totaal 14,5 km afgelegd. Dat is minder dan op het trainingsschema stond (17 km) voor deze drie wandelingen. Oorzaak is de extreme hitte.

© Jannie Trouwborst, augustus 2020.

Sinds 31 mei 2020: training (130,5) km, totaal gelopen (159,5) km (afgerond).

maandag 3 augustus 2020

Wandeltraining week 9: Ommetje van Biervliet en de Tobruk bij Boekhoute

De komende weken onderneem ik een poging een afstand van 10 km zonder problemen te kunnen lopen. Hier vind je geregeld een verslag van de vorderingen. Met wetenswaardigheden over de omgeving waarin ik loop.

De negende trainingsweek omvat 3 trainingen: 6,5 km - 4,5 km - 6,5 km. Dat is weer meer dan vorige week, het wordt spannend. We gaan het proberen. 


Maandag 27 juli: Nu de afstanden langer worden, kan ik ook mijn routes meer gaan afwisselen. De route van vandaag gaat richting België. Vanuit huis, door de dorpskern, langs de boomgaarden en akkers naar de grensweg tussen beide landen. Blijkbaar Belgisch grondgebied, want nog niet zolang geleden waren alle doorsteekjes om er te komen door de Vlamingen gebarricadeerd. Al mogen hier auto's rijden, de schapen hebben voorrang. Ze grazen dagelijks de bermen van de dijk af en worden binnen gehouden door een paar veeroosters.


Bij het Olmendijkje slaan we rechtsaf, passeren de bekende zwart-witte grenspaal, en zijn weer in Nederland. Boekhoute heeft op dit punt een stukje dodendraad nagebouwd uit de Eerste Wereldoorlog. Aan het eind van het Olmendijkje staan nog enkele bunkertjes uit de Tweede Wereldoorlog. Ze vormden een Duits uitkijkpunt om het Isabellakanaal en het haventje te kunnen bewaken. Een infopaneel vertelt de hele geschiedenis, je kunt binnen op eigen risico een kijkje nemen en ook hier hebben wij, vanwege het historische belang een geocache gelegd: De Tolbruk aan het Olmendijkje (GC3PC4D). 

Na een korte rustpauze vangt de terugweg aan. Een autovrije grinddijk, in de schaduw van hoge populieren, voert ons naar de oversteek van de doorgaande weg en vervolgens lopen we langs een akkerrandpad naar de binnendijk die ons terug moet brengen naar Philippine. We moeten erover heen. Omhoog gaat wel, eraf wordt iets lastiger, het is erg steil. Toch loopt hier de officiële wandelroute van het Wandelnetwerk. Het is erg warm geworden, de afstand blijkt meer dan ik had berekend en de tocht van de dag ervoor doet zich gelden. Zo eigenwijs om niet een rustdag in te lassen. Er ontstaan pijntjes en de vermoeidheid begint toe te slaan. De populieren op de dijk zijn vervangen door nog ielige boompjes en we missen de schaduw. Langs de voet van de dijk, over het brede graspad, bereiken we Philippine. Aan de trainingsafstand voldoen we ruimschoots. Het is 7,3 km geworden.

Dinsdag 28 juli: Een rustdag is op zijn plaats.

Woensdag 29 juli: Ik ben jarig, maar verwacht alleen 's middags wat bezoek door de Corona toestanden. Dus staan we vroeg op om in alle rust van een zgn. Ommetje (zie ook: HIER) te kunnen genieten. Dit keer wordt het Biervliet, een rondje van 5 km. (De Ommetjes die de gemeente Terneuzen deze zomer aanbiedt, zijn allemaal te vinden op RouteYou. Op RouteYou staan ook langere routes vanuit dezelfde plaatsen).

We wandelden vaker in Biervliet en omgeving en we komen er wekelijks voor onze TaiChi lessen. De wandeling start in het hart van dit kleine, historische stadje, dat al in 1183 stadsrechten ontving. 


Biervliet was in de 13e eeuw een dynamische en bloeiende handels- en nijverheidsstad met visserij, zout- en lakenindustrie. Jaar- en weekmarkten versterkten deze positie en ook het bezit van een goed bereikbare haven droeg bij aan deze bloei. Aan de oostkant van Biervliet lag een uitgebreid moer- of turfgebied, dat voor zout en turf werd afgegraven. De stad was tot ca. 1400 een centrum van zoutindustrie. Het zout was uitstekend geschikt voor het haring kaken (een uitvinding van Willem Beukelszoon, een visser uit Biervliet) en werd gewonnen door het verbranden van het zouthoudend veen uit de omgeving. Het weggraven van het zoute veen veranderde de waterhuishouding. Daardoor verzwakten de dijken. Door ernstige doorbraken en overstromingen in 1375 en 1404 kwam Biervliet zelfs op een eiland te liggen en aan de handel met Vlaanderen, uitgezonderd zout, kwam toen een einde.

We lopen langs verschillende monumenten en via de Molenberg omlaag de polders in. Het hoogteverschil is opvallend en de namen Kleine Zoute polder en Grote Zoute polder zeggen genoeg. Het is heerlijk wandelweer, niet te warm, zonnig en met een fris windje. Terug in de bebouwde kom, komen we langs de voormalige R.K. kerk (die omgebouwd wordt tot hotel) en de buurttuin, een leuk initiatief. Langs de volkstuinen volgt nog een extra ronde door het Poortbos, ook een initiatief van de inwoners van Biervliet. Met schapen en hoogstam fruitbomen, een visvijver en een ontdekroute voor kinderen. Terug bij het standbeeld van Willem Beukelszoon zit de wandeling erop. Er staat 5,6 km op de teller. Netjes! En geen problemen of vermoeidheid. 

Een aantrekkelijk rondje. Alle informatie over route, achtergronden en een kaartje en GPS-track vind je via deze link: Ommetje Biervliet 

Donderdag 30 juli: een rustdag.

Vrijdag 31 juli: de hitte die voor vandaag is voorspeld, houdt ons binnen, een rustdag.

Zaterdag 1 augustus: ook de tuin vraagt om aandacht. De laatste wandeling van deze week stellen we uit tot morgen.

Zondag 2 augustus:
ons vertrekpunt is weer de P-plaats van de Braakman-Zuid. Dit keer kiezen we voor een route aan de westkant van het Isabellakanaal. We lopen door het bos langs het kanaal naar de grote brug, dan via het hondenuitlaatbos en een stukje polderweg naar het onverharde Jagerspadpad. Het voert ons langs de gezellige boeren SRV-camping De Savooyaard. Er staan lekker ruim uit elkaar de nodige caravans, tenten en campers.


Bij het sluisje staat op de dijk een fijn bankje. We rusten er even uit en genieten van het uitzicht. Via nog een stukje polderweg komen we bij de andere ingang van het Braakman-Zuid bos. En via het houten bruggetje steken we het water weer over. Het Isabellakanaal is hier al overgegaan in de Braakmankreek, voor het water dat er door stroomt maakt het niets uit. Nog een kleine kilometer door het bos en we staan weer op de P-plaats met 7,1 km op de teller.

Volgende week lopen we deze route nogmaals in de andere richting. De meeste foto's bewaar ik maar voor die volgende keer.

Resultaten negende week 

De afgelopen week heb ik 3 keer gewandeld en in totaal 20 km afgelegd. Meer dan op het trainingsschema stond (17,5 km) voor deze drie wandelingen.

© Jannie Trouwborst, augustus 2020. 

Sinds 31 mei 2020: training (116) km, totaal gelopen (145) km (afgerond).

zondag 26 juli 2020

Wandeltraining week 8: Langs het Isabellakanaal

De komende weken onderneem ik een poging een afstand van 10 km zonder problemen te kunnen lopen. Hier vind je geregeld een verslag van de vorderingen. Met wetenswaardigheden over de omgeving waarin ik loop.

De achtste trainingsweek omvat 3 trainingen: 5000m - 5500m - 6000m. Dat is flink meer dan vorige week, het wordt nu serieus. We gaan het proberen.

Maandag 20 juli: Het weer is prachtig en er ligt al een poos een geocache wandeling op ons te wachten. We trekken er dus op uit: naar Hengstdijk in het oosten van Zeeuws-Vlaanderen. Het is echt een leuk rondje, we genieten op het gemakje van de omgeving, lossen de vragen op, lopen af en toe verkeerd en vinden na wat rekenen en zoeken de cache en kunnen onze naam noteren. Er kunnen weer 5 wandelkilometers bijgeteld worden, maar niet als trainingsronde, daarvoor was het teveel geslenter.

Dinsdag 21 juli: Vandaag voor het echte werk weer naar de bossen van de Braakman-zuid. Dit keer lopen we een deel van een door ons zelf geplaatste geocacheroute: Langs het Isabellakanaal (voor geocachers: GC25KG4). Het Isabellakanaal verbond de Vlaamse vissersplaats Boekhoute met zeearm de Braakman en stelde hen zo in staat de Westerschelde te bereiken. Na het afsluiten van de Braakman in 1952 verhuisde de garnalenvissersvloot naar Breskens. Nu wordt het kanaal gebruikt voor het afvoeren van het water uit de Vlaamse polders. Wie de geocacheroute volgt, krijgt informatie en vragen over allerlei historische feiten, onderweg kom je o.a. langs de zogenaamde "Dodendraad", een overblijfsel uit de Eerste Wereldoorlog. Met behulp van de antwoorden, vind je uiteindelijk de "schat", een box met daarin o.a. een boekje om je naam in te noteren. Een ideale manier om je kinderen aan de wandel te krijgen dus. Interesse gekregen? Kijk op: Geocaching Nederland


We lopen niet de hele route (6,5 km) en komen uit op bijna 5 km. Dat moet het maar zijn voor deze keer. 

Woensdag 22 juli: Een rustdag. Planning voor morgen maken. 

Donderdag 23 juli: De tweede trainingsronde van deze week zou 5,75 km moeten worden. Die besluiten we te gaan lopen in de Braakman-noord. In de Braakmanbossen lopen verschillende gemarkeerde wandelroutes, 2 in Zuid en 4 in Noord (zie daarvoor Natuurgebied de Braakman). Maar wij kennen het gebied goed genoeg om onze eigen weg te kiezen, struinen mag. Halverwege rusten we uit op het picknickbankje dat wij via Staatsbosbeheer van onze kinderen en kleinkinderen kregen toen we 50 jaar getrouwd waren.
De natuur verrast elke keer weer met nieuwe plantensoorten die in bloei komen en het valt op dat elke plant een voorkeur heeft voor een bepaalde grondsoort en standplaats. We zien veel Duizendguldenkruid, samen met Sint Janskruid. Het volksgeloof wil dat als je wat Duizendguldenkruid in je portemonee stopt, hij nooit leeg raakt. Ook de Grote Kaardebol doet op veel plekken zijn best. Hommels zijn er  dol op. De bloemhoofdjes van de kaardebol werden in de Middeleeuwen gebruikt voor het ruwen van wollen laken, hiertoe werden een aantal van deze kaardebollen in een houten houder bevestigd. Later zijn er zelfs speciale machines ontwikkeld voor het ruwen van weefsels met behulp van de kaardebol. De bloemhoofdjes werden daartoe op stalen pennen geregen. Een dergelijke machine staat nog opgesteld in het Nederlands Textielmuseum te Tilburg.
Het is zonnig en wordt steeds warmer. We kiezen voor schaduwrijke paden en al denk ik het gebied goed genoeg te kennen, we lopen toch verkeerd en maken een flinke omweg naar het startpunt. We blijken 6,7 km gelopen te hebben. Ruimschoots genoeg dus.

Vrijdag 24 juli: Een rustdag. In het weekend de laatste van deze week plannen. 

Zaterdag 25 juli: Een druilerig begin van de dag en ook 's middags ziet er er onbetrouwbaar uit. De laatste wandeling bewaren we vol goede moed tot morgen.

Zondag 26 juli: Het is nog fris, maar de zon schijnt flink als we om 9 uur op de P-plaats van de Braakman-zuid staan voor de laatste wandeling van deze week. De afstanden die voor deze week gepland waren, zijn een beetje door elkaar gegooid. Eentje van ongeveer 5,5, zou nu genoeg moeten zijn. Het is hier zo mooi en rustig wandelen dat het ons iedere keer weer verbaast dat we hier zelden iemand tegenkomen, zelfs niet in het weekend.

Dwars door velden en bossen en via een brug over de Braakman wandelen we naar het hoogste punt van het gebied: een uitzichtheuvel met twee bankjes. Hier rusten we even uit. We kijken uit over een grote plas met ganzen en andere vogels, zien heel in de verte de autootjes voorbij schuiven over de N61, maar we horen alleen natuurgeluiden hier.  Via een fietserstunneltje onder de snelweg door wordt de Braakman-zuid met die van noord verbonden. Maar wij blijven vandaag aan deze kant. Via een andere route wandelen we weer teug naar de start. Heerlijk ontspannen en helemaal niet moe, toch blijken we 7 km gelopen te hebben!

De Braakman Noord en Zuid samen vormen een van de grootste natuurgebieden van Zeeland. Veel van onze wandelingen zullen hierdoor lopen. De mogelijkheden zijn eindeloos en de natuur is heel afwisselend. Bovendien heeft elk seizoen er zijn charme: in het voorjaar de orchideeën, in het najaar de paddenstoelen en het hele jaar een grote variatie  aan vogels, planten en zoogdieren. De gidsen van Staatsbosbeheer, de eigenaar van het gebied, geven geregeld excursies en vanuit de Braakmanboerderij worden allelrlei activiteiten georganiseerd. Kijk daarvoor op: Activiteiten in de Braakmanboerderij..


Resultaten achtste week


De afgelopen week heb ik 4 keer gewandeld en in totaal bijna 24 km afgelegd. Meer dan op het trainingsschema stond (16,5 km) voor deze drie wandelingen. Ik heb 1 keer een kort, extra rondje gelopen.


© Jannie Trouwborst, juli 2020.


Sinds 31 mei 2020: training 96 km, totaal gelopen 125 km (afgerond).

zondag 19 juli 2020

Wandeltraining week 7: Ommetje van Vremdieke

De komende weken onderneem ik een poging een afstand van 10 km zonder problemen te kunnen lopen. Hier vind je geregeld een verslag van de vorderingen. Met wetenswaardigheden over de omgeving waarin ik loop.

De zevende trainingsweek omvat 3 trainingen: 4500m - 4750m - 4500m. Dat is ongeveer gelijk aan vorige week, maar volgens het schema zou ik die iets sneller moeten kunnen lopen. We gaan het proberen.

Maandag 13 juli: Een rustdag, want ik liep gisteren pas de laatste van de vorige week. Wel jammer, want het is goed wandelweer.

Dinsdag 14 juli: Mijn echtgenoot durft het aan mee te wandelen en we kiezen voor het Ommetje van Hoek. De gemeente Terneuzen telt 14 kernen, waarvan Philippine er een van is. In de zomermaanden verschijnt er elke week een routebeschrijving van een Ommetje in een van deze kernen in het Advertentieblad van ca. 5 km. Gebaseerd op het Wandelknooppuntennetwerk en voorzien van veel achtergrond info. Op de site van de Gemeente Terneuzen zullen ze allemaal te vinden zijn. Het overzicht staat HIER.

Er wordt gebruik gemaakt van RouteYou, waar je alle achtergrondinfo, een kaartje en de GPS track kunt vinden. Als we de komende tijd meer Ommetjes gaan lopen, zal ik de directe link naar de betreffende route er steeds bijzetten. 

Helaas is het weer ons vandaag niet zo goed gezind. Motregen en droge periodes wisselen elkaar af. Maar met een parapluutje is het goed te doen. Het voelt toch wel anders om nu door een minder bekend dorp te lopen en een ander buitengebied. We zijn er al vaak geweest en dan denk je dat je het wel zo ongeveer kent, maar dankzij de achtergrondinfo en de net even andere straatjes dan anders, is het een afwisselende wandeling. We nemen er de tijd voor en het tempo ligt niet hoog. De afstand zou net 5 km moeten zijn. Het wordt uiteindelijk ruim 6 km, omdat we ook even afwijken van de route om de oude begraafplaats te bewandelen.

Halverwege steken we via een loopburg een brede kreek over: het is een restant van de ooit brede rivierarm de Braakman, die vanaf de Westerschelde helemaal doorliep tot aan Axel. Hoek lag in de twaalfde eeuw op een andere plek dan nu. Tot tweemaal toe verdronk het dorp, dat toen nog Vremdijcke heette, door het breken van de dijken bij storm op de Braakman (1488 en 1601). Op de hoek van twee dijken bouwden de bewoners opnieuw een molen en een kerk. Zo ontstond Hoek, waar het verzorgingshuis de naam Vremdieke draagt.

Na de oversteek volgt een rondje door het vrij jonge Toorenbos, 30 jaar geleden aangelegd, maar inmiddels uitgegroeid tot een aantrekkelijk onderdeel van de wandeling. Met een mooie bocht door het buitengebied lopen we over een van de dijken langs de dijkhuisjes, met erachter diepe tuinen, letterlijk en figuurlijk. De tuin ligt echt meters lager. Nog een stukje dorp en weer buitengebied en dan staan we weer bij de molen, waar we aan de route begonnen over de eerste dijk.

Een aantrekkelijk rondje. Alle informatie over route, achtergronden en een kaartje vind je via deze link: Ommetje Hoek

Woensdag 15 juli: En weer hebben we pech: uitstekend wandelweer, maar helaas een rustdag. Gelukkig is er genoeg te doen in de tuin.

Donderdag 16 juli: Het zit niet mee: regenachtig weer. Maar we laten ons niet tegenhouden en vertrekken richting Braakmanbos-zuid. Op de parkeerplaats aangekomen hoost het. Toch maar even afwachten. Maar na 10 minuten wordt het droog. Omdat de bomen nog wat nadruppelen starten we de route maar in het open veld. Het ruikt heerlijk en sinds de vorige keer staat er alweer zoveel meer in bloei. Als de wilde flora een kans krijgt weet je niet wat je ziet. Adembenemend is een veld vol Teunisbloemen, Jacobskruiskruid, Sint Janskruid, allerlei soorten distels en nog veel meer. Ik probeer er een foto van te maken, maar of mijn WOW daarmee overkomt?
Het wordt een tocht vol verrassingen. Uit een veld met hoog opgegroeide, ingezaaide veldbloemen bij een boerderij springt een reebok omhoog en zoekt beschutting in het nabij gelegen struikgewas. Hazen, konijnen, een bonte specht. Maar de grootste verrassing is een jonge mol die ons pad kruist. Hij probeert zich zo snel mogelijk te verstoppen, maar dat valt nog niet mee in de vrij harde, kleiachtige ondergrond. Gelukkig voor hem lag daar een flinke laag bladeren op, daar kun je ook in verdwijnen.

We lopen een rondje van 4,7 km. Met een gemiddelde snelheid van ruim 5 km. Niet slecht dus.


Wie meer wil weten over de geschiedenis en de uitgebreide wandelmogelijkheden van het Natuurgebied de Braakman verwijs ik naar een uitgebreid, ouder blog: Natuurgebied De Braakman 

Vrijdag 17 juli: Een rustdag 

Zaterdag 18 juli: Ook een rustdag, eigenlijk... Maar het is zo fijn 's ochtend vroeg buiten, dus ik loop toch een blokje door het dorp.

Zondag 19 juli: De laatste trainingsronde van deze week, vroeg in de morgen. Ik laat mijn voeten de route kiezen. Ze brengen me langs het Kanaaltje het buitengebied in, langs Evides, onze drinkwaterleverancier en door de polders. Veel stukjes bos onderweg, de vogels laten van zich horen. Akkers, waar al geoogst is of waar dat niet lang meer zal duren zo te zien.
En langs weiden met schapen. Ik bedenk dat dat eigenlijk de meest bevoorrechte boerderijdieren zijn. Ze lopen vrijwel altijd buiten, anders dan veel kippen, koeien en de meeste varkens. Zeker in lekker hoog gras of met veel sappige klaver ziet dat er aangenaam uit. Maar dan valt me iets op. In de eerste wei wordt heel veel geblaat. Er lopen uitsluitend volwassen schapen rond. In een stuk verder een wei met ook lammeren. Het is er rustiger, de dieren liggen in kleine groepjes te herkauwen. De lammeren bij hun moeder. Geen geblaat daar.  En dan herinner ik me dat ik net langs een boerderij liep waar lamsvlees werd aangeboden. Tja, als je je lam niet meer kunt vinden, dan ga je blaten, waarschijnlijk. Ook "bevoorrecht" is dus maar relatief.

Niet echt moe, kwam ik na ruim 5 km en ruim een uur weer thuis.

Resultaten zevende week

De afgelopen week heb ik 3 keer gewandeld en in totaal bijna 16 km afgelegd. Meer dan op het trainingsschema stond voor deze drie wandelingen. Ik heb maar 1 keer een kort extra rondje gelopen.


© Jannie Trouwborst, juli 2020.

Sinds 31 mei 2020: training (78) km, totaal gelopen (102 km) (afgerond).