Het Ommetje van Spui en hondenlosloopgebieden in de Braakman

Onze wandelingen beperken zich de laatste tijd veel tot de Braakmanbossen. Dichtbij huis, zoals aanbevolen in deze coronatijd en altijd verrassend. Zuid is dichterbij en kennen we op ons duimpje, zodat geen enkele wandeling hetzelfde hoeft te zijn. Zeker nu is dat een voordeel, want de anders zo rustige Braakmanbossen worden tijdens de herfstvakantie beter bezocht dan anders. Uiteraard zou ik daar blij over moeten zijn, ik maak er immers genoeg reclame voor. Maar toch kom ik liever niet teveel mensen tegen op onze wandelingen.

Zowel maandag 19, als donderdag 22 oktober maakten we dus een rondje door de Braakman-Zuid. Kriskras over paden die niet aangegeven staan als wandelroute met paaltjes of pijltjes. Maandag maakten we daarbij een tochtje in het bos zelf van 5,4 km,  donderdag kozen we een langere route die deels door de omringende polder ging. Die was 7,1 km. Over die tweede route wat meer.

Het hondenbos

In de meeste natuurgebieden mogen honden alleen aan de lijn mee. Ze verstoren anders het wild (zoals reeën en herten, hazen en konijnen en op de grond broedende vogels). Daarnaast zijn er stukken waar ze helemaal niet mogen komen, omdat er vee los rondloopt dat onrustig wordt van honden en dan wel eens agressief kan reageren. Toch houden veel baasjes zich daar niet aan. Met alle nare gevolgen van dien.

Maar Staatsbosbeheer houdt er rekening mee dat honden ook wel eens lekker willen rennen en spelen met elkaar. Daarom zijn er altijd wel speciale plekken te vinden als "hondenlosloopgebied". Fijn voor de hondenbezitter en als wandelaar weet je dan wat je daar kunt verwachten. In de Braakman-Zuid moeten honden overal aan de lijn, met uitzondering van twee ruim bemeten hondenuitlaatbossen. Het ene ligt in de uiterste noordwest punt van het gebied. Er is een kleine parkeerplaats vlakbij (via een zijweg van de Spanjaardsweg), maar je kunt er ook heen lopen, met de hond aan de lijn, vanaf de grote P-plaats aan de Isabellaweg. Het andere hondenuitlaatbos ligt in een bosgedeelte langs de westoever van het Isabellakanaal. Op die P-plaats kom je door de Spanjaardsweg verder te volgen tot de ingang van dat stukje bos.

De Savoyaardweg

Aan de geparkeerde auto's zien we donderdagmorgen al dat er aardig wat bezoekers zijn. We wandelen naar het hondenbos aan de westoever. Ook daar staan aardig wat auto's, maar we komen geen hond tegen. Geen baasjes ook trouwens. Bij het sluisje verlaten we het bos en gaan over de Spanjaardsweg verder. Rechts van ons hebben we zicht op de weilanden die doorlopen tot de oever van het Isabellakanaal. De grazende schapen hebben hun wollige winterjassen al aan. Links liggen de akkers tot aan de dijk die ooit het schorren- en slikkengebied van de Braakman afbakende. Waar de dijk en de Spanjaardsweg elkaar raken, is een verloren hoekje ingezaaid met zonnebloemen. Wolken mezen storten zich gulzig op de zaden.

Via de Jagersweg steken we de dijk over en komen op de onverharde Savooyaardsweg aan de ander kant. Op de boerencamping is het seizoen duidelijk voorbij. Bij het bankje op het uitzichtpunt rusten we even uit en keren dan terug naar de Spanjaardsweg die ons weer naar het Braakmanbos brengt. Door het hondenbos daar (weer geen hond gezien) en via het bruggetje over de Braakman (zoals het kanaal vanaf daar heet) wandelen we terug door het herfstige bos naar de P-plaats. 

Het Ommetje van Spui

Begin van de week zijn we beiden ingeënt tegen zowel de griep als pneumokokken. Ik had niet echt last van bijwerkingen, maar ik voelde wel dat ik vermoeider was dan anders en daarom leek het me geen goed idee deze week nog een tocht van 10 km te ondernemen. Maar er lagen nog een paar Ommetjes te wachten. En die van Spui rond de 5 km zag er aantrekkelijk uit.

Zaterdag 24 oktober: Het weer is nog somber, maar droog en weldra zal de zon erbij komen. Parkeren in Spui kan prima bij de prachtig gerestaureerde en nog werkende beltmolen Eben Haëzer uit 1807. Naast de ruime parkeerplaats ligt het logebouw van de Vrijmetselaars. Tussen beide door volgen we een houtsnipperpad en een voetpad tot de Pootersdijk, steken deze schuin over en mogen nu via een graspad om de akkers heen langs de oevers van de Spuikreek wandelen. Er wordt hard gewerkt op het land: de aardappels moeten eruit. Via de middeleeuwse Graaf Jansdijk (die je nog op vele plekken in Zeeuws-Vlaanderen tegenkomt) en de Pootersdijk, met geweldige dijkhuisjes, bereiken we het dorp weer en gaan dan aan de andere zijde van de sluis die Spui haar naam gaf, het natuurgebied Eiland van de Meijer in.

Aan de oever van de Otheense Kreek vinden we een bankje met een geweldig uitzicht. We verlaten het schiereiland tussen de kreken via een bruggetje en lopen over het grasland langs de Bronkreek terug naar het dorpje. Dat laatste stuk blijkt ook een hondenlosloopgebied te zijn van Staatsbosbeheer.

Het was een geslaagd Ommetje, met veel onverharde paden. Daar houden we wel van. We gaan hier zeker nog eens wandelen. En er kunnen weer 5 km bij het totaal geteld worden deze week.  De GPS-track van deze route staat HIER.

We hebben er nu nog 4 tegoed!

Resultaten eenentwintigste week.

De afgelopen week heb ik 3 keer gewandeld en in totaal ruim 17,5 km afgelegd.

© Jannie Trouwborst, oktober 2020.

Sinds 31 mei 2020 in totaal gelopen: 336 km (afgerond).

Wandeltrainingsweek 20: Het Isabellakanaal en twee wereldoorlogen

Dit is het laatste blog over het trainingsprogramma dat ik startte om 10 km op een dag te kunnen lopen. Onze wandelavonturen gaan echter gewoon door. Deze afsluitende week verliep het een beetje rommelig.

Maandag 12 oktober: Het is fris voor de tijd van het jaar. Maar de zon schijnt en het waait nauwelijks. Ideaal weer voor een frisse neus en een portie vitamine D. We kiezen voor een wandeling langs het Isabellakanaal, dat de Braakman verbindt met het Vlaamse Boekhoute-Haven. Het ligt voor een groot deel in het Braakmanbos-Zuid en voor een gedeelte in België. Voor een uitgebreide beschrijving verwijs ik naar een eerder blog uit deze serie (KLIK HIER).

We parkeren de auto op de Isabellaweg aan het begin van de onverharde weg bij het sluisje aan de oostzijde van het Isabellakanaal. Het bosgedeelte slaan we deze keer over, maar we lopen wel het stukje in Vlaanderen, dat we de vorige keer oversloegen. Er liggen nog heel wat afgewaaide takken over het pad van de storm van vorige week. Ons eerste cadeautje vandaag is een feit: een ijsvogeltje vliegt voor ons uit langs de slootkant. 

Vanaf deze kant zie je het kanaal niet. Wel een restant van de aftakking van de oude Braakman, die met een ruime bocht (verscholen in het riet) in de richting van Boekhoute-Haven loopt. Voor de garnalenvissers van Boekhoute gold hetzelfde als voor de mosselvissers van Philippine: door verzanding van hun vaarweg waren ze aangewezen op een kanaal en een nieuwe haven. Waar die lag is aan het eind van het onverharde pad te zien aan de hoek die de dijk er maakt. Nu grazen er schapen, maar ooit lagen hier de garnalenschuiten. Voor de sluis (die daar toen nog lag) die voor de afwatering van de polders in Vlaanderen zorgde.

Bij de bevrijding van Zeeuws-Vlaanderen in september 1944 is om deze sluis heftig gevochten. Er is niets meer van over. Er ligt nu een brug over het kanaal en er is een herdenkingsmonument voor de Canadese soldaten die daarbij gesneuveld zijn. De nieuwe sluis ligt op Vlaams grondgebied en bereik je door over de kasseienweg in de richting van Boekhoute te lopen. In deze streken worden op bepaalde plaatsen de kasseienwegen als cultureel erfgoed in stand gehouden. 

We vergeten weleens dat België twee wereldoorlogen mee heeft moeten maken. De Eerste wordt daar De Grote Oorlog genoemd. In tal van steden staan indrukwekkende monumenten voor de gevallenen. Omdat Nederland neutraal was tijdens de Eerste Wereldoorlog, hebben de Duitsers de grens hermetisch afgesloten met een zgn. Dodendraad: wie probeerde de grens toch over te komen werd geëlektrocuteerd. Overal in Nederland worden tegenwoordig langs die grens herinneringstekens geplaatst aan deze draad die duizenden doden extra koste, omdat men veelal niet bekend was met het fenomeen elektriciteit, zeker niet op het platteland. Ook bij de nieuwe sluis is een (kunstzinnig) monument geplaatst. Er staan een aantal informatiepanelen bij met meer uitleg over de gebeurtenissen.

We steken via de brug het Isabellakanaal over (en lopen zo ongeveer 50 meter over Vlaams grondgebied) en gaan dan over een graspad aan de ander zijde van het kanaal weer richting de start. Rechts in het kanaal zien we heel wat watervogels. Links van het pad ligt een betonnen goot. Het Isabellakanaal zorgt voor de afwatering van de Vlaamse polders op (uiteindelijk) de Westerschelde; de goot voert water naar de bekkens van het Waterbedrijf van Evides, vlakbij Philippine, om bewerkt te worden tot industriewater. Het voor drinkwater bestemde water in de grote bekkens bij dit bedrijf komt uit de Biesbosch.

Veel planten langs de bermen van de weg zijn uitgebloeid, een enkeling doet een laatste poging. We zijn nog niemand tegengekomen op onze aangename wandeling, maar dan ligt er een fiets in de berm. Het is bij de wilde appelboom, die in het voorjaar zo mooi bloeit. Op de helling naar beneden is iemand valappeltjes aan het rapen. Waarom ook niet, je kunt er in elk geval appelmoes van maken!

We steken weer het kanaal over, via een brug waaronder de goot kruist richting waterbedrijf. Pakken nog een stukje bos mee en staan dan na 5,1 km weer bij de auto. Wie de hele route wil open kan starten bij de grote parkeerplaats van de Braakman-zuid. Voor de GPS-route daarvan verwijs ik naar onze Geocache: Langs het Isabellakanaal (voor geocachers: GC25KG4). Je loopt dan bijna 7 km.

Vrijdag 16 oktober: Terwijl mijn echtgenoot een bezoek brengt aan de polikliniek van het ziekenhuis in Terneuzen, maak ik intussen een wandelingetje langs de mooie Otheense Kreek, net als de Braakman een vroegere uitloper van de Westerschelde. Omdat we nog een Ommetje Terneuzen tegoed hebben, komen details een andere keer. De afstand was 4,5 km.

Zaterdag 17 oktober: Het is een beetje lastig met de nieuwe Corona regels een plek te vinden om te wandelen. Blijf thuis, wordt er gezegd. Maar wandelen in de buurt mag wel. Vermijd drukte, is ook een eis. Eigenlijk blijft er dan maar een mogelijkheid over. Ons geliefd natuurgebied in de buurt: De Braakmanbossen.

We kiezen voor Braakman-Noord dit keer, omdat we daar de langste wandeling kunnen maken: 7 km als het goed is, met halverwege ons jubileum- picknickbankje. Het is somber weer en niet erg warm. We stappen flink door. Dit keer lopen we de gele route tegen de richting in. Het ziet er dan toch net weer even anders uit. Al snel blijkt dat in deze Corona-herfstvakantie, met weinig mogelijkheden tot vertier, gezinnen met kleine kinderen, maar ook ouderen, de Braakman hebben ontdekt. Het is er (naar onze begrippen dan) behoorlijk druk. We komen zo'n 20 à 25 mensen tegen. En, helaas, 3 mountainbikers die ons van het pad afschreeuwen. Hier en daar kiezen we een binnendoorpad, daar kom je niemand tegen. Zo ontdekken we vers opgekomen paddenstoelen en een heleboel uitbundig bloeiende Kardinaalsmutsen.

Terug op de parkeerplaats zien we wel 8 auto's staan, terwijl we anders de enigen hier zijn. Het begint een beetje te spetteren. Maar de wandeling zit erop: 7,9 km geeft mijn wandelapp aan, 4,8 km/u. Dat moet het zijn voor deze week. Volgende week zien we wel weer verder. 

Resultaten twintigste week.

De afgelopen week heb ik 3 keer gewandeld en in totaal ruim 17,5 km afgelegd. Met deze twintigste week sluit ik het trainingsprogramma voorlopig af. Maar de wandelverslagen gaan door.

© Jannie Trouwborst, oktober 2020.

Sinds 31 mei 2020 in totaal gelopen: 318,5 km (afgerond).

Wandeltrainingsweek 19: De Canisvliet in de herfst en de Vogelkijkhutten bij Scherpbier

Mijn doel om weer 10 km te kunnen wandelen is bereikt. Nu is het zaak dat met steeds meer gemak te kunnen doen en de opgebouwde conditie vast te houden. Voorlopig zal ik twee wandelingen per week maken. Een van 4 tot 6 km en een van ca. 10 km. En natuurlijk blijven vertellen over de bijzonderheden van de omgeving.

Maandag 5 oktober: rustdag

Dinsdag 6 oktober: Nog steeds werkt het weer niet echt mee. In de middag wagen we toch een poging: er is af en toe zon en de kans op regen lijkt klein. En omdat we toch even bij onze favoriete boekwinkel in Sas van Gent moeten zijn vanwege de Maand van de Geschiedenis, besluiten we tot een rondje Canisvliet. We lopen daar graag, een eerdere beschrijving vind je HIER.

We stappen stevig door, je weet nooit wanneer die donkere wolken hun lading laten vallen. Soms lopen we beschut over bospaden, dan weer in de open lucht. We hebben een beetje pech: juist als we geen beschutting hebben, valt er wat regen. Het zicht over de kreek is prachtig: zon en donkere wolkenluchten, vogels op het water. Ook in dit natuurgebied is de herfst al aanwezig, met veel afgevallen blad, enkele paddestoelen en glibberige paadjes na de uitbundige regenval van de laatste weken. Her en der zien we de gevolgen van de storm van vorige week. 

Op 100 meter voor de parkeerplaats breekt een hoosbui los. Snel duiken we de auto in. Toch was het fijn even een uurtje buiten te zijn. Er staat in elk geval weer 5 km op de teller.

Woensdag 7 en donderdag 8: rustdagen

Vrijdag 9 oktober: De beste dag van de week, volgens de weerberichten. Dus doen we een poging om weer eens aan de 10 km te komen. Via RouteYou heb ik een wandeling uitgezocht van 10,8 km die start in het gehucht Scherpbier. Het is genoemd naar een van de vele forten uit de Tachtigjarige Oorlog. Dat maakte deel uit van de Linie van Oostburg en diende om de vestingstad Oostburg te verdedigen. Innundaties uit diezelfde periode hebben in deze omgeving tussen Oostburg en Groede gezorgd voor mooie natuurgebieden en prachtige kreken. Vooral watervogels profiteren daarvan. Van het fort zelf is slechts een verhoging in het landschap overgebleven. Plotselinge bochten in de polderwegen tonen aan waar het fort gelegen heeft. Voor wie geïnteresseerd is in deze geschiedenis kan terecht in het Museum Het Bolwerk in IJzendijke. 

Wij kozen om een andere reden vandaag deze wandeling: de natuur. Langs de route liggen twee vogelkijkhutten: De Sluiswachter en Hof van Scheerens. Ze geven zicht op De Blikken, een weilandreservaat met veel watertjes en plassen. Wie de wandeling na wil lopen, kan het beste parkeren op de grote parkeerplaats bij De Sluiswachter. Op de vele smalle dijkjes in de buurt van het officiële startpunt is weinig ruimte om te parkeren.

Uiteraard lopen we eerst door een lange meidoornhaag naar de vogelkijkhut. Het is er stikdonker. Voorzichtig openen we een van de kijkgaten en jagen daarmee ongewild een heleboel kievieten op de wieken. Gelukkig strijken ze vrij snel weer neer. Er is nog veel meer te zien, we genieten er een poosje van, maar omdat we een lange tocht voor de boeg hebben, besluiten we een andere keer terug te komen met de verrekijker en dan ook de tweede vogelkijkhut te bezoeken. Via een graspad komen we langs het toegangspad dat naar die hut leidt. Daarna is het gedaan met het onverharde lopen helaas.

De vrijdagmorgen blijkt niet zo heel goed gekozen: het is wisseldag op de campings en vakantieparken in de buurt en er rijden dan ook, zeker in het begin, heel wat vertrekkende vakantiegangers op de smalle dijkjes. Het is goed opletten. Na de camping wordt het stiller op de weg en vinden we een van de prettige houten zitjes langs deze route: twee stoeltjes met een tafeltje. Even van de vogelgeluiden genieten en wat drinken.

Veel verkeer zien we daarna niet meer, maar het blijven polderwegen, waar ook tractoren rijden. Het valt ons opnieuw op, hoeveel verschil de hoge populieren maken langs de kronkelende dijkwegen. De laatste jaren worden er veel gekapt: de meeste zijn na de Tweede Wereldoorlog geplant en dus bijna allemaal tegelijk aan het einde van hun gezonde leven. Tussen de boomrijen loopt het prettiger. Gelukkig wordt er ook weer herplant en wordt er meestal niet aan beide zijden van de weg tegelijk gekapt. 

Aan de oever  van de Nieuwerkerkse Kreek vinden we een pauzeplek met uitzicht op het water. De wind trekt aan en ondanks wat zon kunnen we niet zo lang blijven zitten als we zouden willen. Dus als de lunch op is, gaan we weer op pad. De kilometers beginnen te tellen, we zijn de 10 km voorbij. Nog even doorbijten. Bij de P-plaats aan gekomen staat er 11,5 km op de teller. Een nieuw record!

De route is grotendeels verhard. Je moet wel van het polderlandschap houden om ervan te kunnen genieten. Het voor- en najaar zijn de beste perioden om hem uit te proberen. De GPX-file is HIER te vinden.

Resultaten negentiende week

De afgelopen week heb ik 2 keer gewandeld en in totaal ruim 16,5 km afgelegd. De herfst is duidelijk begonnen, het was even zoeken naar geschikte wandeldagen. Met het record van 11,5 km is duidelijk dat het doel om 10 km te bereiken ruimschoots is gelukt. Het gaat nog niet helemaal vanzelf, maar dat is een kwestie van volhouden. Met de komende, twintigste week sluit ik het trainingsprogramma voorlopig af. Maar de wandelverslagen gaan door.

© Jannie Trouwborst, oktober 2020.

Sinds 31 mei 2020 in totaal gelopen: 301 km (afgerond).

Wandeltraining week 17: Ommetje Sas van Gent en herfst in Braakman-Noord

Mijn doel om weer 10 km te kunnen wandelen is bereikt. Nu is het zaak dat met steeds meer gemak te kunnen doen en de opgebouwde conditie vast te houden. Voorlopig zal ik twee wandelingen per week maken. Een van 4 tot 6 km en een van ca. 10 km. En natuurlijk blijven vertellen over de bijzonderheden van de omgeving.

Maandag 21 september: rustdag

Dinsdag 22 september: Deze zomer heeft de gemeente Terneuzen voor al haar 14 kernen een Ommetje laten maken en op de website geplaatst, inclusief informatie. Via een link is het mogelijk de bijbehorende GPX-files op RouteYou.com te downloaden. Het overzicht van al deze Ommetjes vind je: HIER.

De afgelopen weken hebben wij er 7 gelopen: Hoek (Vremdieke), Biervliet , Philippine, Westdorpe (Canisvliet), Zandstraat,  Axel en Zuiddorpe. We zijn dus op de helft. Het is de bedoeling om ook de andere helft nog te lopen. Zo komen hier dus nog voorbij: Terneuzen, Zaamslag, Koewacht, Overslag, Spui en Sluiskil. En vandaag lopen we het Ommetje van Sas van Gent. Het is een van de laatste mooie dagen van deze zomer. Ik maak me al zorgen over de rest van de week, waar voor harde wind, lagere temperaturen en veel regen in Zeeland voorspeld zijn. Hoe dat met de langste wandeling moet? 

In Sas van Gent komen we vaak en de wandeling heeft dan ook niet veel verrassends voor ons. Voor de geschiedenis, andere wetenswaardigheden en informatie over het geweldige museum daar verwijs ik graag naar een eerder blog daarover (KLIK HIER) Het oorspronkelijke rondje is maar 3,8 km. We hebben er zelf dus nog maar een stukje aangeplakt. Dat bracht ons naar de uiterste punt van het schiereilandje in het Kanaal van Gent naar Terneuzen. In de schaduw op een bankje van het uitzicht genieten is niet verkeerd tijdens deze laatste uren van de zomer. De uiteindelijke afstand bleek 4,5 km te zijn met een gemiddelde snelheid van 4,6 km/uur. Op verharde ondergrond loop je nu eenmaal iets sneller, blijkbaar.

De GPX-file van de oorspronkelijke route vind je HIER.

Woensdag 23 en donderdag 24 september: rustdagen.

Vrijdag 25 september: Ik had een geweldig leuke wandelroute opgezocht van ruim 10 km aan de andere kant van de tunnel. De weersvooruitzichten voor vandaag zijn echter zo dramatisch voor Zeeland dat ik het niet aandurf. Storm en slagregens wil je niet meemaken op de Westerscheldedijk bij Ritthem en Fort Rammekens. Dat bewaren we dus maar tot een andere keer.

De ochtend zou tot ca. 12 uur nog droog moeten zijn, de wind zal langzaam aantrekken. Dat betekent dat we nog wel een rondje in de omgeving kunnen maken. Dit keer in de Braakman-Noord: de hoge, oude bomen in Zuid vertrouw ik niet met veel wind. In Noord zijn er daar veel minder van.

De gele route is de langste route in Noord en zou 9 km moeten zijn. Daar moeten we het deze week dan maar mee doen. Na de vele regen die de afgelopen nacht al gevallen is ziet alles er heerlijk fris uit. Hoewel veel bramen er verdroogd uitzien, treffen toch nog een paar plekjes aan waar ze zoet en sappig aan de struiken zitten. Die kun je niet laten hangen natuurlijk. 

Op een bankje vind ik een prachtig beschilderde steen. Ik neem hem mee om later op te zoeken wat "Doodle-stones" zijn. (Op FB vind ik de bijbehorende groep. Het lijkt me wel een leuke hobby. We zullen de steen weer elders neerleggen.)

Veel kruiden lijken opnieuw in bloei te staan, terwijl ook de paddestoelen al hun best doen. De kardinaalsmuts bloeit uitbundig. De gevolgen van extreme droogte in de vorm van lage waterstanden in de doorgaans zo fraaie kreken en poeltjes zijn dramatisch. Sommige zijn totaal uitgedroogd. Er zal nog heel wat regen moet vallen... Halverwege rusten we uit op "onze" picknickbank (gekregen van onze kinderen en kleinkinderen, toen we 50 jaar getrouwd waren). 

Vanwege de toenemende wind en een enkele spat kiezen we niet voor het stuk van ca. 800 m. van de officiële route over de kruin van de dijk, maar voor het fietspad dat er evenwijdig aan loopt. Zo komen we tenminste ook nog langs het vogeluitkijkpunt over de Grote Plas. Via het graspad er tegenover sluiten we even later weer aan op de route.

De spetters beginnen serieus te worden en we besluiten stevig door te stappen. Geen tijd meer voor bramen, foto's en bankjes. Het regent flink als we de auto bereiken, maar eenmaal ingestapt barst de bui pas echt los.

Tijdens onze wandeling hebben we maar 3 mensen gezien: een wielrenner en twee wandelaars. Wat een verschil met vorige week....

We hebben vandaag ruim 8 km gelopen met een gemiddelde snelheid van 4,8 km/uur! De afstand is niet helemaal genoeg, maar vooruit maar. De snelheid is vooral te danken aan het laatste stuk, toen het echt ging doorregenen en we zo snel mogelijk de auto wilden bereiken.

Meer lezen over de wandelmogelijkheden in de Braakman-Noord? Lees er dan over in een eerder blog: KLIK HIER. Onze wandelroute (grotendeels langs de gele pijltjes) staat als GPX-track op RouteYou. Klik daarvoor hier: Braakman-Noord. 

Resultaten zeventiende week

De afgelopen week heb ik 2 keer gewandeld en in totaal ruim 12,5 km afgelegd. De herfst is begonnen. We zullen rekening moeten gaan houden met andere weersomstandigheden.

© Jannie Trouwborst, september 2020.

Sinds 31 mei 2020 in totaal gelopen: 284,5 km (afgerond).

Wandeltraining week 16: Ommetje Zuiddorpe en de Wallen van Retranchement

De komende weken onderneem ik een poging een afstand van 10 km zonder problemen te kunnen lopen. Hier vind je geregeld een verslag van de vorderingen. Met wetenswaardigheden over de omgeving waarin ik loop.

In de zestiende trainingsweek staat het volgende schema op het programma: 6,5 - 4,5 - 9,5 km.

Maandag 14 september: Het belooft een bloedhete dag te worden, dus besluiten we vroeg op pad te gaan om een rondje van ongeveer 6,5 km door de Braakman-Zuid te lopen. We kiezen zoveel mogelijk voor beschaduwde paden en wandelen kriskras in de richting van het uitkijkpunt. Daar rusten we even uit en nemen een andere weg terug naar de P-plaats. We komen tot twee keer toe wandelaars tegen die het Grenslandpad lopen, te herkennen aan het LAW-boekje in hun hand. Door de Braakman loopt dan ook een van de mooiste trajecten in Zeeuws-Vlaanderen. 

 

Ondanks de hitte begint de herfst zich al aardig te roeren. We zien verschillende paddenstoelen en veel bomen beginnen te kleuren en hun bladeren los te laten. Afstand schatten gaat steeds beter: we lopen dit keer 6,45 km, met een behoorlijk tempo (voor mijn doen): 4,6 km/uur.

Dinsdag 15 en woensdag 16: rustdagen.

Donderdag 17: Voor vandaag staat er 4,5 km op het programma. Dat komt mooi uit om weer eens een Ommetje te maken van de Gemeente Terneuzen. Die van Zuiddorpe is precies lang genoeg. Het dorp is vooral bekend door de enorme lindebomen op het Dorpsplein en door de asperges die in de omgeving geteeld en in het dorp geserveerd worden. Elk jaar in augustus wordt het boekweitfeest gevierd, een gewas dat hier vroeger veel verbouwd werd. Op de toegangspoort naar Fort Sint Jan staat het wapen van het dorp met de 3 boekweitplanten.

In de middeleeuwen was heerlijkheid Zuiddorpe in bezit van familie Van Ghistele. Familie Van Ghistele was een oude en invloedrijke adellijke familie van Vlaanderen die in Zuiddorpe het kasteel de Moere bezat. Joos van Ghistele (1446-1516), heer van Maelstede, Moere, Axel en Hulst ondernam in 1481 een bedevaartstocht naar het heilige land. Hiermee verkreeg hij de bijnaam de grote reiziger. Op zijn tocht heeft hij, naar eigen zeggen, zaadjes van de boekweitplant in zijn holle pelgrimsstaf gesmokkeld. In zijn tijd gold een streng exportverbod op boekweitzaadjes. Na zijn terugkeer in Zuiddorpe teelde hij als eerste in Nederland boekweit. De drie boekweitplanten in het wapen van Zuiddorpe herinnert hieraan (Wikipedia).

Bij de start naast de kerk, staat een plattegrond met de routes en een bakje met routefolders van de 4 wandelroutes die de Stichting Kerkenpaden Zuiddorpe ontwikkeld heeft. Ik besteedde er al eerder uitgebreid aandacht aan, zie HIER. Vandaag kiezen we voor het Ommetje dat over een route gaat die we nog niet eerder liepen. Het gaat niet helemaal naar wens: de GPS-route loopt niet helemaal gelijk met de route op het kaartje uit de krant, er ontbreken af en toe gele pijlen (die weer niets te maken hebben met de eigen pijlen van de kerkenpadroutes). Daardoor lopen we een enkel mooi pad mis en meer over asfalt dan nodig. Het wordt ook snel warmer. We hebben het niet zo naar onze zin, al is het op zich best een aardige wandeling. Terug op het Dorpsplein blijkt ook nog de horeca dicht te zijn vanwege een trouwerij. Het is niet anders.

We hebben 5,3 km afgelegd (door het mislopen), met een gemiddelde van 4,5 km/uur. Meer info over de route en de GPX file vind je HIER.

Vrijdag 18 september: rustdag.

Zaterdag 19 september: Nu we al twee keer onbedoeld een route gelopen hebben van meer dan 10 km besluit ik de 9,5 km die voor deze week op het schema staat ook maar uit te breiden naar 10 km. Ik kies een wandeling van Roots via RouteYou vanuit Retranchement:  Boomkikkers in Zeeuws-Vlaanderen. De route is 10,2 km en gaat voor een deel over bekend terrein. We gaan vroeg op pad om drukte en warmte voor te zijn. 

In heel Zeeuws-Vlaanderen zijn vestingsteden te vinden, ontstaan ten tijde van de Tachtigjarige Oorlog. Vele hebben nog een omwalling, waarover gewandeld kan worden. Ook de verbindingen tussen de vestingsteden en forten zijn nog aanwezig of hersteld. Je kunt er alles over te weten komen in museum Het Bolwerk te IJzendijke. Wie de rondwandeling (bewegwijzerd) maakt over de wallen van Retranchement (het Franse woord voor verschansing in de vorm van een aarden wal zonder vaste vorm) krijgt een goed beeld van wat dat inhoud. Je bent dan zo'n, 4,5 km onderweg. Het stadje zelf is ook een bezoek waard, met o.a. een goed onderhouden houten standaardmolen en gezellige horeca. In het voorjaar kun je het natuurgebied van de wallen volop boomkikkers horen. Als je met een gids meegaat, zie je wellicht de kleine gifgroene kikkertjes.

Buiten de wallen bevindt zich de herstelde redoute Fort Berchem, die toegankelijk is. Het is een aanrader om even door het hekje te gaan: de ingang ligt aan de andere zijde, uit het zicht, je moet er eerst omheen lopen. De route die wij vandaag lopen komt er langs. 

We volgen de route via de GPS-track en hebben het de eerste 6 km enorm naar onze zin. De wallen zijn altijd leuk om te belopen en na Fort Berchem volgen we voornamelijk onverharde paden, lopen door een natuurgebied en rusten na een uurtje uit op een paar hooibalen bij een boerderij. Het is zonnig, maar er staat ook wat wind en het is niet warm. We komen tot vlakbij Sluis. Daar worden we via een infobord opmerkzaam gemaakt op de plek waar de voormalige Zwingeul met de Haven van Sluis lag. Er volgt een stukje over het fietspad naast langs de Provinciale weg, waar het al wat drukker begint te worden. We kijken uit naar het moment dat we linksaf mogen slaan om terug te keren naar ons startpunt.

En dan blijkt dat we de route beter andersom hadden kunnen lopen: we zijn de voorbij razende auto's kwijt, maar komen nu op een heel druk fietspad terecht. Hier hadden we niet op gerekend: mountainbikers, elektrische fietsen, bromscooters, toerfietsers, bakfietsen en recreatiefietsers. Van achter ons en van voren, met flinke snelheid en soms in flinke groepen. En 1,5 m afstand houden? Je mag blij zijn als ze je niet van het fietspad rijden. Het is voortdurend goed opletten. En dat bijna 4 km lang.

Gelukkig vinden we halverwege in een bocht een bankje, met de rug naar het fietspad. We strijken er neer voor een boterham en verzamelen een half uur lang de moed ons weer in het fietsverkeer te begeven. Vanaf het fietspad heb je zicht op een groot natuurgebied met veel vogels. We gaan hier zeker nog eens heen, maar niet meer in het weekend en in een ander jaargetijde. En tegen de route in, want in de vroegte is het vast minder druk op het fietspad.

Langs Fort Berchem bereiken we Retranchement weer, lopen opnieuw over een stuk van de wallen en komen uit bij de parkeerplaats. Moe, maar niet uitgeput. De teller staat op 10,4 km, met een gemiddelde van 4,4 km/uur.

N.B. Van deze route bestaat ook een uitgebreidere versie van 17,4 km, die ook de wallen van Sluis meeneemt. Die vind je HIER. 

Zondag 20 september: rustdag.

Resultaten zestiende week

De afgelopen week heb ik 3 keer gewandeld en in totaal ruim 22 km afgelegd. Meer dan het schema. Weer blijkt dat na elk wandeluur even rusten belangrijk is. Een mooie, afwisselende omgeving helpt enorm om de vermoeidheid minder te voelen.

De laatste wandeling toont voor mij aan dat het gestelde doel van 10 km bereikt is. Maar voor ik verder ga met het volgende doel (15 km op een dag) laat ik dit schema los en ga ik de komende tijd 2 maal per week wandelen. Eén korte wandeling tussen de 4 en 6 km (onder andere de nog resterende Ommetjes) en één lange van ca. 10 km.

© Jannie Trouwborst, september 2020.

Sinds 31 mei 2020 in totaal gelopen: 272 km (afgerond).

Wandeltraining week 11: Ommetje Canisvliet: langs het water en in de koelte van het bos

De komende weken onderneem ik een poging een afstand van 10 km zonder problemen te kunnen lopen. Hier vind je geregeld een verslag van de vorderingen. Met wetenswaardigheden over de omgeving waarin ik loop.

De elfde trainingsweek bevat geen officiële trainingen: het is er gewoon te warm voor. Toch wil ik proberen minstens drie keer een flinke wandeling te maken.

Maandag 10 augustus: De hittegolf houdt aan, nog de hele komende week is voorspeld. Helemaal opgeven is geen optie. Dus trek ik om 7 uur mijn wandelschoenen maar weer aan en ga op pad voor een rondje door de omgeving van naar schatting 4 km. Het is al 24 graden buiten, maar er staat ook een klein beetje wind. Dat helpt. Ik probeer zoveel mogelijk de schaduw op te zoeken, eerst van de huizen langs de weg en aan het einde van de route van de bomen langs het Kanaaltje. Onderweg sla ik nog even af naar de schapenboerderij in de Kleine Stellepolder voor een betere foto. Al met al valt het me mee en met een tevreden gevoel stap ik na 4 km weer binnen. Met een gemiddelde snelheid van 4,5 km, ben ik dik tevreden voor vandaag.

Dinsdag 11 augustus: Een rustdag. 

Woensdag 12 augustus: Het is maar 22 graden als ik om 7 uur de deur uitstap. Er staat een klein beetje wind, dat is wel aangenaam, maar toch zoek ik zoveel mogelijk de schaduw op. Door het park en de villawijk, over de linker Kanaaldijk met schaduw van de nog resterende populieren. Ik vrees de dag dat ook die gekapt worden. En dan terug onderlangs de asfaltweg van dezelfde dijk die ook helemaal in hun schaduw ligt. Als ik thuis kom is het inmiddels al 24 graden. Ik heb een afstand van 4,5 km afgelegd in minder dan een uur. Ik mag tevreden zijn voor vandaag.

Donderdag 13 augustus: Een rustdag.

Vrijdag 14 augustus: Een rustdag.

Zaterdag 15 augustus: Na de verfrissende hoosbuien van gisteren is het een beetje afgekoeld vandaag. Of dat zo blijft is de vraag en dus gaan we om 9 uur op weg naar Westdorpe om het Ommetje langs de Canisvlietkreek te lopen. Het is een bekende omgeving voor ons en dus besluiten we er maar onze eigen route van te maken. We starten op de P-plaats van het gebied bij het info-bord van Staatsbosbeheer. En slaan meteen rechtsaf het bosgebied aan de noordzijde van de kreek in. Het ruikt er heerlijk, na de verfrissende regen van de afgelopen nacht. Bij het uitzichtpunt kijken we uit over de weidevlakte, waar het in het voorjaar wemelt van de weidevogels en waar je in de schemering of vroege morgen soms reeën ziet. Het pad voert in de richting van het Kanaal Gent-Terneuzen. We klimmen de dijk op en lopen een stuk langs het water in de schaduw van de populieren. Zo hebben we uitzicht naar beide zijden.

 

 

Bijna was de Canisvliet totaal verdwenen. Nadat het Kanaal Terneuzen-Gent in 1872 gegraven was, moest het diezelfde eeuw nog uitgediept en verbreed worden. En in de jaren 60 van de vorige eeuw nog eens. Een deel van de Canisvliet werd volgestort met baggerslib. Natuurliefhebber Johan van den Steen verzette zich met hand en tand tegen de expansiedrift van landbouw en industrie en de Canisvliet bleef verder gespaard. Maar de bedreiging was nog niet voorbij. Een tractaat uit 1839 verplichtte Nederland de afwatering vanuit België ongemoeid te laten. Dat betekende onder andere dat het vervuilde rioolwater van Zelzate via de Reigerskil in de Canisvliet werd geloosd. Bewoners van Sas van Gent en Westdorpe wisten met schoppen en zandzakken de afwatering ongedaan te maken, in 1972 en in 1979 nog eens. Toch duurde het nog tot in de jaren 90 voor er een omleidingsroute kwam. De schuif in de sluis bestaat nog steeds en er is en monumentje van gemaakt. Ook staan hier verschillende bomen met bordjes ter nagedachtenis van de behoeders van de Canisvlietkreek.

 

 

We zoeken de oever van de kreek weer op en volgen die geruime tijd. Om de zuidelijke kop van de Canisvliet vatten we de terugweg aan. Na een klein stukje asfaltweg gaan we het bos op de andere oever in. De temperatuur begint op te lopen, maar het verschil van enkele graden is goed voelbaar: hier is het nog steeds aangenaam wandelen. Aan deze kant zijn verschillende uitkijkpunten over de kreek en de weilanden erom heen. Je moet wel even goed letten op de smalle paadjes die linksaf slaan en slingerend naar het kijkpunt lopen. Halverwege de terugweg is op een grote open plek een flinke picknicktafel met informatie over het gebied. Daarop kun je onder andere lezen over de kriekenboomgaard die hier vroeger stond. Hoewel vroeger? De bomen staan er nog: wie goed oplet, ziet ze nog. De boomgaard is aan de natuur overgelaten en de vogels doen zich te goed aan de vruchten, ook in de buurt van de picknickplek.

Tot vlak voor de P-plaats kunnen we nog genieten van de schaduw. Dan een klein stukje graspad en de wandeling zit er op. De kudde koeien die we op de heenweg aan de overkant zagen liggen in de schaduw van struiken en bosschages, is inmiddels ook hierheen gewandeld. Hier staat de pomp die ze kunnen gebruiken om te drinken. En nu de zon wat gedraaid is, is hier voldoende schaduw te vinden. Er zijn heel wat kalfjes bij, we maken ons zorgen om een heel kleintje dat, ver van de kudde, op zijn zij in de schaduw in het gras ligt. Maar dan klinkt er een doordringend geloei, het kalfje schrikt wakker en rent naar de kudde toe. In zijn enthousiasme rent hij eerst zijn moeder voorbij, maar uiteindelijk vinden ze elkaar terug. Mooi om te zien dat het zo ook kan, met kalfjes en hun moeder....

De wandeling zit erop: 5 km kan bijgeschreven worden. Ondanks de warmte hier prima gewandeld. Voor deze week is het wel goed zo.

Dit is een van de 14 Ommetjes die de Gemeente Terneuzen deze zomer gepubliceerd heeft. Alle informatie over deze route, achtergronden en een kaartje en GPS-track vind je via deze link: Ommetje Westdorpe

Zondag 16 augustus: een rustdag.

Resultaten elfde week 

De afgelopen week heb ik 3 keer gewandeld en in totaal 13,5 km afgelegd. Het trainingsschema staat even op een laag pitje vanwege de extreme warmte. Westdorpe, waar deze kreek vlakbij ligt is doorgaans de warmste plek van Nederland....

© Jannie Trouwborst, augustus 2020.

Sinds 31 mei 2020 in totaal gelopen: 173 km (afgerond).

Wandeltraining week 9: Ommetje van Biervliet en de Tobruk bij Boekhoute

De komende weken onderneem ik een poging een afstand van 10 km zonder problemen te kunnen lopen. Hier vind je geregeld een verslag van de vorderingen. Met wetenswaardigheden over de omgeving waarin ik loop.

De negende trainingsweek omvat 3 trainingen: 6,5 km - 4,5 km - 6,5 km. Dat is weer meer dan vorige week, het wordt spannend. We gaan het proberen. 

Maandag 27 juli: Nu de afstanden langer worden, kan ik ook mijn routes meer gaan afwisselen. De route van vandaag gaat richting België. Vanuit huis, door de dorpskern, langs de boomgaarden en akkers naar de grensweg tussen beide landen. Blijkbaar Belgisch grondgebied, want nog niet zolang geleden waren alle doorsteekjes om er te komen door de Vlamingen gebarricadeerd. Al mogen hier auto's rijden, de schapen hebben voorrang. Ze grazen dagelijks de bermen van de dijk af en worden binnen gehouden door een paar veeroosters.

Bij het Olmendijkje slaan we rechtsaf, passeren de bekende zwart-witte grenspaal, en zijn weer in Nederland. Boekhoute heeft op dit punt een stukje dodendraad nagebouwd uit de Eerste Wereldoorlog. Aan het eind van het Olmendijkje staan nog enkele bunkertjes uit de Tweede Wereldoorlog. Ze vormden een Duits uitkijkpunt om het Isabellakanaal en het haventje te kunnen bewaken. Een infopaneel vertelt de hele geschiedenis, je kunt binnen op eigen risico een kijkje nemen en ook hier hebben wij, vanwege het historische belang een geocache gelegd: De Tolbruk aan het Olmendijkje (GC3PC4D). 

Na een korte rustpauze vangt de terugweg aan. Een autovrije grinddijk, in de schaduw van hoge populieren, voert ons naar de oversteek van de doorgaande weg en vervolgens lopen we langs een akkerrandpad naar de binnendijk die ons terug moet brengen naar Philippine. We moeten erover heen. Omhoog gaat wel, eraf wordt iets lastiger, het is erg steil. Toch loopt hier de officiële wandelroute van het Wandelnetwerk. Het is erg warm geworden, de afstand blijkt meer dan ik had berekend en de tocht van de dag ervoor doet zich gelden. Zo eigenwijs om niet een rustdag in te lassen. Er ontstaan pijntjes en de vermoeidheid begint toe te slaan. De populieren op de dijk zijn vervangen door nog ielige boompjes en we missen de schaduw. Langs de voet van de dijk, over het brede graspad, bereiken we Philippine. Aan de trainingsafstand voldoen we ruimschoots. Het is 7,3 km geworden.

Dinsdag 28 juli: Een rustdag is op zijn plaats.

Woensdag 29 juli: Ik ben jarig, maar verwacht alleen 's middags wat bezoek door de Corona toestanden. Dus staan we vroeg op om in alle rust van een zgn. Ommetje (zie ook: HIER) te kunnen genieten. Dit keer wordt het Biervliet, een rondje van 5 km. (De Ommetjes die de gemeente Terneuzen deze zomer aanbiedt, zijn allemaal te vinden op RouteYou. Op RouteYou staan ook langere routes vanuit dezelfde plaatsen).

We wandelden vaker in Biervliet en omgeving en we komen er wekelijks voor onze TaiChi lessen. De wandeling start in het hart van dit kleine, historische stadje, dat al in 1183 stadsrechten ontving. 

Biervliet was in de 13e eeuw een dynamische en bloeiende handels- en nijverheidsstad met visserij, zout- en lakenindustrie. Jaar- en weekmarkten versterkten deze positie en ook het bezit van een goed bereikbare haven droeg bij aan deze bloei. Aan de oostkant van Biervliet lag een uitgebreid moer- of turfgebied, dat voor zout en turf werd afgegraven. De stad was tot ca. 1400 een centrum van zoutindustrie. Het zout was uitstekend geschikt voor het haring kaken (een uitvinding van Willem Beukelszoon, een visser uit Biervliet) en werd gewonnen door het verbranden van het zouthoudend veen uit de omgeving. Het weggraven van het zoute veen veranderde de waterhuishouding. Daardoor verzwakten de dijken. Door ernstige doorbraken en overstromingen in 1375 en 1404 kwam Biervliet zelfs op een eiland te liggen en aan de handel met Vlaanderen, uitgezonderd zout, kwam toen een einde.

We lopen langs verschillende monumenten en via de Molenberg omlaag de polders in. Het hoogteverschil is opvallend en de namen Kleine Zoute polder en Grote Zoute polder zeggen genoeg. Het is heerlijk wandelweer, niet te warm, zonnig en met een fris windje. Terug in de bebouwde kom, komen we langs de voormalige R.K. kerk (die omgebouwd wordt tot hotel) en de buurttuin, een leuk initiatief. Langs de volkstuinen volgt nog een extra ronde door het Poortbos, ook een initiatief van de inwoners van Biervliet. Met schapen en hoogstam fruitbomen, een visvijver en een ontdekroute voor kinderen. Terug bij het standbeeld van Willem Beukelszoon zit de wandeling erop. Er staat 5,6 km op de teller. Netjes! En geen problemen of vermoeidheid. 

Een aantrekkelijk rondje. Alle informatie over route, achtergronden en een kaartje en GPS-track vind je via deze link: Ommetje Biervliet 

Donderdag 30 juli: een rustdag.

Vrijdag 31 juli: de hitte die voor vandaag is voorspeld, houdt ons binnen, een rustdag.

Zaterdag 1 augustus: ook de tuin vraagt om aandacht. De laatste wandeling van deze week stellen we uit tot morgen.

Zondag 2 augustus: ons vertrekpunt is weer de P-plaats van de Braakman-Zuid. Dit keer kiezen we voor een route aan de westkant van het Isabellakanaal. We lopen door het bos langs het kanaal naar de grote brug, dan via het hondenuitlaatbos en een stukje polderweg naar het onverharde Jagerspadpad. Het voert ons langs de gezellige boeren SRV-camping De Savooyaard. Er staan lekker ruim uit elkaar de nodige caravans, tenten en campers.

Bij het sluisje staat op de dijk een fijn bankje. We rusten er even uit en genieten van het uitzicht. Via nog een stukje polderweg komen we bij de andere ingang van het Braakman-Zuid bos. En via het houten bruggetje steken we het water weer over. Het Isabellakanaal is hier al overgegaan in de Braakmankreek, voor het water dat er door stroomt maakt het niets uit. Nog een kleine kilometer door het bos en we staan weer op de P-plaats met 7,1 km op de teller.

Volgende week lopen we deze route nogmaals in de andere richting. De meeste foto's bewaar ik maar voor die volgende keer.

Resultaten negende week 

De afgelopen week heb ik 3 keer gewandeld en in totaal 20 km afgelegd. Meer dan op het trainingsschema stond (17,5 km) voor deze drie wandelingen.

© Jannie Trouwborst, augustus 2020. 

Sinds 31 mei 2020: training (116) km, totaal gelopen (145) km (afgerond).

't Ommetje van Hoofdplaat

Stichting Landschapsbeheer Zeeland heeft een paar jaar geleden het maken van ommetjes in de buurt van dorpen gestimuleerd. Ten eerste voor de bewoners, om een frisse neus te kunnen halen, maar ook met de bedoeling de ommetjes uiteindelijk tot een dekkend wandelnetwerk aaneen te kunnen sluiten. Dat bestaat inmiddels in heel Zeeland, er zijn overzichtskaarten van te koop. Maar het maken van de aparte ommetjes is nog steeds interessant. De komende tijd willen we er een aantal opzoeken.

't Ommetje van Hoofdplaat

’t Ommetje is een wandeling rond Hoofdplaat. Zomaar een ‘Ommetje’, maar toch ook weer niet. Want dit Ommetje won in 2007 de wedstrijd “’t Mooiste Ommetje van Zeeland”, uitgeschreven door Stichting Landschapsbeheer Zeeland en de Provincie Zeeland.
De lengte (5-6 km), toegankelijkheid, afwisseling en de betrokkenheid van de dorpsbewoners zelf waren de belangrijkste elementen waarom het Ommetje er volgens de jury met kop en schouders bovenuit stak. En nog altijd zorgen de dorpsbewoners ervoor dat hun Ommetje onderhouden wordt. 

Zou je dit ommetje ook wel eens willen lopen, dan kun je een PDF vinden op de site van HOOFDPLAAT. Daar vind je ook de adressen waar je een folder (in het Nederlands of Duits) op kunt halen, maar als het goed is liggen die ook aan de opgang van de dijk in een speciaal kastje.

Wij kiezen op deze zaterdagmiddag voor een wandeling op een plek waar we geen drukte verwachten. En dat klopt. Af en toe een andere wandelaar, maar altijd meer dan genoeg ruimte om elkaar te ontlopen. We parkeren bij het oorlogsmonument onder aan de dijk. Net als de andere dorpen in West Zeeuws-Vlaanderen is Hoofdplaat in de oorlog zwaar getroffen door het gevecht om de Scheldemond. Vermeld staan de namen van zowel de burgerslachtoffers, als van de Canadezen die hier sneuvelden.  Het monument is daarom ook het startpunt van de Bevrijdingsmars Hoofdplaat – Knokke, die ieder jaar begin november gehouden wordt. Die herdenkingsmars is ca. 33 km. lang.

Het waait flink als we de dijk opklimmen en de wind is fris. Maar het uitzicht over de zee willen we ons niet laten ontgaan. De folder vertelt ons over het verdwenen haventje van Hoofdplaat en op het informatiebord lezen we meer over de Westerschelde, wat er te vinden is (schelpen, planten, vogels) en waar de HOOGE PLATEN liggen: zandplaten waarop de zeehonden vaak liggen te zonnen. Met de verrekijker op de dijk en een beetje geluk kun je ze zien liggen. We laten ons niet afschrikken door de pittige koude wind en volgen de zeedijk een poosje.

Nadat we via een trap de dijk terug oversteken, slaan we rechtsaf en lopen een stukje over de asfaltweg tot er links van de weg een wandelroute begint door "t Poldertje, een natuurgebiedje. Het is ontstaan na een dijkdoorbraak in 1953. Nu is het er mooi wandelen, tussen bijzondere planten en veel meidoorns en met zicht op de kreken en plasjes. Het loopt om het Vakantiepark Scaldia heen, dat ook op het verdronken land is gebouwd. Uiteindelijk komen we uit op de doorgaande weg richting dorpskern.

Hoofdplaat heeft twee kerkgebouwen, maar geen van beide heeft nog deze functie. We passeren de voormalige katholieke kerk en zien op de kruising midden in het dorp de toren van de hervormde kerk, verbouwd tot woonhuis. Ervoor staat het fraaie en goed onderhouden stadhuis uit 1913.

Hier slaan we even rechtsaf om het kapelletje te bezoeken van Onze Lieve Vrouwe van Zaterdag. Opgericht door de dankbare katholieke inwoners van Hoofdplaat. Bij de doorbraak van de dijk (op een zaterdag) bij 't Poldertje moesten ze vluchten en maakten een bange nacht door in het dorp. Maar het dorp bleef gespaard.

Voor de officiële route zouden we deze weg verder moeten volgen tot 't Lééze'npad (Laarzenpad), een wandelpad langs een kreek met natuurvriendelijke oevers. Helaas hebben we al vanuit de auto gezien dat het pad op dit moment niet goed begaanbaar is en dus keren we hier terug naar het kruispunt en slaan rechtsaf de weg langs het Klooster in. (Wie de officiële route loopt, komt daar niet langs, maar het geschiedenisverhaal staat wel in de folder: nonnenklooster, wijkverpleging, consultatiebureau, kleuterschool). Nu zit er een B&B in en een kunstgalerie. Alleen de engel aan de voorgevel en de vorm van het gebouw doen nog aan het oude klooster denken.

Na zo'n 500 m. zien we rechts het overgeslagen krekenpad op de weg af komen en vervolgen we de officiële route door linksaf te slaan, het Turpbos in. Het Turpbos is geen gesloten bos, maar kenmerkt zich door afwisseling en openheid: een schapenweitje met notenbomen, waterputten, een fraai gezicht op het polderlandschap, bijzondere planten. En een picknicktafel voor wie even van de rust en stilte wil genieten of de vogelgeluiden. Het wandelpad door dit in 1995 aangeplante bos leidt uiteindelijk naar de asfaltweg die ons langs de dijk weer terug brengt naar de Parkeerplaats.

De ingekorte route bleek 4 km, de officiële is 6. Toch vonden we het mooi zo. Wie onderweg geregeld stil staat om te genieten van wat er te zien is, is toch al wat langer onderweg. Van de zomer nog maar eens terug om de hele route te lopen.

© Jannie Trouwborst, mei 2020.